Seni varlığın yokluğundan çekip çıkaran, kalbine herAN kendi ruhundan üfleyen O Mutlak Varlığa inanıyor, O’nun Sana bildirdiği isimlerle, aczinle, aşkınla O’na sesleniyorsun.
Peki O’nun senin kulağına seslendiği o ezelî nidayı hiç idrak ettin mi: Kaderini oku, kendi kitabını oku..!
​Oysa sen kaderi senin dışında yazılmış, çaresizce boyun eğeceğin taş bir levha sandın. Oysa kader, Levh-i Mahfûz’un senin kalbindeki yansımasıdır. Bugün aldığın her nefes, yaptığın her tercih, yöneldiğin her meyil, ruhuna dokunan birer nakıştır. Kaderini okumak, başına gelecekleri kehanet gibi beklemek değil, şuAN neye dönüştüğünü, kalbini kimin tecelligahı kıldığını anlamaktır.
​Tasavvufun “İnsan, bütün âlemin özeti ve tecellisidir” dediği şey de budur... Sen okunacak en büyük kitapsın. Bugünün diliyle söylersek tecelli eden bu ömrün yazılımını çözmek, kendi ruhunun kitabını aşkla okumaktır.
Kendine dürüstçe bak ve yanıtla..! Varlığını yalnızca bu et ve kemikten ibaret mi sanıyorsun..?
​İnsan kendini sadece bedeniyle sınırladığında, ötekini kendinden ayırır, ayırdıkça da üstünlük hissine kapılır. Bu körleşme, başkalarının emeğini, yaşamını ve imkânlarını kendi çıkarına kul etmenin kapısını aralar. İşte bu,.. gücü kendinde toplayan, insanları kendine mahkûm eden ve kendi nefsini ilahlaştıran FİRAVUNİ bir yaşam biçimidir.
​Oysa bir diğer yol daha vardır.. İnsanı bedeninden değil, taşıdığı ilahi ruhtan ötürü aziz bilen, üstünlük taslamak yerine sorumluluk yüklenen, yıkan değil imar eden MUHAMMEDİ yaşam.
​Kaderini okumak, bugün bu iki aynadan hangisine baktığını ve seçimlerinle hangi hakikatin izini sürdüğünü idrak etmektir.
Asıl mesele, hangi inanca sahip olduğunu söylemen değil inancının yaşamında nasıl karşılık bulduğudur. Çünkü kendini tanımak, yalnızca kim olduğunu bilmek değildir. Davranışlarının ardındaki niyeti görmek, gücünü nasıl kullandığını anlamak ve başkalarının yaşamında nasıl bir İZ bıraktığını fark etmektir.
İşte bu farkındalık, CENNET ve CEHENNEM kavramlarını da yeniden düşünmeye çağırır.
Cennet ve cehennem, yalnızca ölümden sonra yaşanacağı düşünülen yerler değil insanın bugün kurduğu yaşamın içinde de karşılığını bulan hâllerdir.
Başkalarının acısını artıran, adaletsizliği besleyen ve insanı kendi çıkarlarına mahkûm eden bir yaşam, cehennemi bugünden yaşatabilir.
İyiliği, adaleti, merhameti ve paylaşmayı çoğaltan bir yaşam ise cennetin anlamını bugünden hissettirebilir.
Ebedî yaşamı düşünmek, yalnızca ölümden sonrasını beklemek değildir. Okuduğun bu satırlarla birlikte, şu anda nasıl yaşadığını fark etmek ve yaşamını yeniden seçmektir.
Peki, bütün bunları anlamak için hangi kitabı okumalısın..?
Önce kendini..!
Çünkü senin BEN dediğin, KENDİM diye işaret ettiğin varlığın, düşüncelerin, niyetlerin, korkuların, arzuların ve davranışlarınla birlikte okunmayı bekleyen bir kitaptır. Dışarıda öğrendiğin her bilgi, kendini anlamana katkı sunduğu ölçüde gerçek bir farkındalığa dönüşür.
Kendini tanımadan yapılan okumalar, yalnızca kelimeleri çoğaltabilir. Oysa insanın kendini bilmesi, öğrendiklerini yaşamına taşıması ve yaşamının sorumluluğunu üstlenmesiyle anlam kazanır.
Öyleyse kendine bir kez daha sor..
Ben nasıl bir yaşamı seçiyorum..?
İnsanlara hükmeden, onları kendime hizmet ettiren bir yaşamı mı, yoksa onların yaşamına değer katan, iyiliği çoğaltan bir yaşamı mı..?
İnsanın kendini gerçekten okuması, kaderini anlamaya başlaması tam da bu soruya verdiği cevapla mümkündür.
Çünkü insanın bilgisi, kendini tanımasıyla derinleşir, kendini tanıması, davranışlarına yansır, davranışları ise hem kendi yaşamını hem de dokunduğu insanların yaşamlarını şekillendirir.
Kendini OKU..! Niyetini tanı..! Yaşamını sorgula..! Çünkü aradığın hakikatin en önemli izleri, yalnızca okuduğun kitaplarda değil, her gün nasıl yaşadığında da saklıdır.