Ne kadar dirensek de hepimiz yaşlanıyoruz. Oysa yaşlılık insanın özü değil, bedenin zamana boyun eğmesidir. Zaman bedeni ihtiyar eder ama insanı sınırlandıramaz.
​Hayvan yaşlanır ve ölür.
İnsan ise ihtiyarlığı yaşar, çünkü onun derdi yalnızca ölmek değil, faniliğin ötesindeki ölümsüz hakikati kavramaktır. Beden geçicidir, insanın yöneldiği hakikat ise ebedi.
Bizi aldatan, çoğu zaman beden değil, bilincimizin kendisini bedenle sınırlamasıdır. “Ben yaşlanıyorum, zaman geçiyor, ömrüm azalıyor” diyen bilinç, kendisini zamana mahkûm eder. Oysa hakikat, zamanın içinde tükenen bir BEN'den ibaret değildir.
Öyleyse planlarımızı yalnızca ölümlü olana göre kurmayalım.
Himmetimizi, bir gün elimizden alınacak olanların peşinde tüketmeyelim.
Çünkü fânî olana bağlanan her hesap, sonunda eksilmeye mahkûmdur.
Asıl mesele şudur..!
Himmetimiz kime dönük?
Meşguliyetimiz neyi çoğaltıyor?
Aşkımız neye akıyor?
Fânî dünyanın zevklerine mi?
Yoksa Hayy ve Bâkî olan Ez-Zâhir’e mi?
Çünkü aşk, fânî olana duyulan kuvvetli bir bağlılık değildir. Aşk, Ez-Zâhir olanı fark edip O’na yönelmektir. O’nu uzaklarda aramak değil, her ÂN’da Zâhir oluşunu görebilmektir.
O ÂN...
Şu ÂN...
Geçmiş artık yoktur. Gelecek henüz yoktur. İnsanın elinde hakikat olarak bulunan yalnızca şu ÂN’dır ve insan, şu ÂN’da neye yöneliyorsa, hakikatte hayatını ona teslim etmektedir. Bu yüzden duygularımıza da dikkat etmeliyiz.
İçimizden yükselen her duygu hakikat değildir. Her güçlü istek, takip edilmesi gereken bir işaret değildir. Her güzel görünen düşünce, bizi güzelliğe götürmeyebilir. Duygu bizi sürükler.
Akıl gerekçe bulur. Nefs ise çoğu zaman kendi arzusuna haklılık elbisesi giydirir. Sebep doğru görünse bile, o sebebin bizi nereye götürdüğüne bakmalıyız.
Fânîye mi?
Nefse mi?
Zamana mı?
Yoksa Hayy ve Bâkî olana mı?
Çünkü ölçü, duygunun kuvveti değil, yönelişin hakikate uygunluğudur.
İnsan, kendi içinden geçen her şeye BENİM deyip teslim olmamalıdır. İçinden geçen hâli seyretmeli, ona hemen kimlik vermemeli, onu hemen hükme dönüştürmemelidir.
Bir hâl gelir... geçer.
Bir istek doğar... söner.
Bir düşünce belirir... kaybolur.
Bir duygu yükselir... sonra başka bir duygu onu takip eder.
Bunların hepsi değişendir.
Değişen, hakikat olamaz.
Öyleyse değişenin peşinde tükenmek yerine, değişmeyene yönelmek gerekir...
Hayy...
Bâkî...
Ez-Zâhir...
İşte insanın himmeti burada değişir.
Artık mesele “Ben ne kadar yaşayacağım?” değildir.
Mesele, yaşadığım her ÂN’da neye yöneliyorum? sorusudur.
Mesele, “Yaşlanıyor muyum?” değildir.
Mesele, fânî olanın içinde mi ihtiyarlıyorum, yoksa Bâkî olana mı yöneliyorum?
Çünkü beden ihtiyarlar.
Zaman eksilir.
Dünya değişir.
Duygular gelir ve geçer.
Fakat Hayy olan Hayy’dır.
Bâkî olan Bâkî’dir.
Ez-Zâhir olan her ÂN Zâhir’dir.
İnsanın kurtuluşu da tam burada başlar.. Fânî olana sahip çıkma telaşından vazgeçip, Bâkî olana yönelmekte...
Kendi hâllerine kapılmak yerine, Ez-Zâhir olanı seyretmekte...
Zamanın içinde kaybolmak yerine, şu ÂN’ın hakikatine uyanmakta...
Ve sonunda insan şunu fark eder..
Ölüm, insanın hakikati değildir.
Yaşlılık, insanın hakikati değildir.
Duygular, insanın hakikati değildir.
Zaman, insanın hakikati değildir.
Bunların hepsi gelip geçendir.
Hakikat ise, fânî olanın ardında aranır.
Aşk, fânîye değil Bâkî’yedir.
Himmet, geçici olana değil Hayy’a yönelir.
Şuur, zamana değil ÂN’a uyanır.
Ve ÂN’da görünen, Ez-Zâhir’dir.