Biz onlara hem dış dünyada hem de kendi nefislerinde ayetlerimizi göstereceğiz ki, onun hak olduğu kendilerine apaçık belli olsun. (Fussilet, 53)
Hakikat, kendini arayan adımlara daima bir iz bırakır. Çünkü El-Hakk olan Allah, varoluşu Kendi zatını örten cansız bir elbise kılmamış, aksine her bir zerreyi, sonsuz kudretini esma ve sıfatlarını haykıran canlı birer tecelli aynası yapmıştır.
Semada ihtişamla dönen yıldızlar da, çatlayan topraktan başını uzatan bir filiz de O’nun En-Nûr isminin birer parıltısıdır.
Bir annenin göğsünden süzülen merhamet, gecenin kalbe dokunan sessizliği ve bir tövbe vaktinde gözden düşen o tek damla yaş... Bunların hiçbiri tesadüf değildir. Hepsi, Ez-Zâhir olanın kainat kitabına vurduğu mühür, El-Bâtın olanın ruhumuza söylediği gizli manaladır.
Ancak aynı güneş tüm cömertliğiyle yeryüzüne doğarken, her göz aynı aydınlığa uyanamaz. Mesele baş gözünün açık olması değil, gönül gözünün uyanık olmasıdır.
Kalem, bazen mürekkeple değil, doğrudan ruhun mihrabından taşan hakikatlerle yazar. Bu satırlar, yeni bir hakikat icat etme iddiasında değildir, çünkü hakikat ezelîdir.
Kulun kelamında bir güzellik varsa, o ancak El-Cemîl olanın kalbe lütfettiği bir ikram, bir sızıntıdır. Eksiklik ve kusur ise kulun kendi nefsindendir. Dil ne kadar yetkin olursa olsun, ummanı kelimelerin bardağına sığdıramaz, dil sadece anlatır, fakat ancak gönül yaşar.
Bir sözün gerçek değeri, söyleyenin niyetinden ziyade, dinleyenin gönül aynasındaki aksi kadardır.
Aynası temiz olan, El-Kuddûs olanın tecellilerini berrak görür.
Aynası nefsin tozu, dünyanın kiri ve kibrin pasıyla örtülmüş olan ise berrak bir sözde bile kendi içinin bulanıklığını seyreder.
Çünkü insan, çoğu zaman dışarıdaki sesi değil, kalbinde taşıdığı yankıyı işitir.
İnsanların yazılan hakikatlere gösterdiği direnç, aslında kelimelere değil, kendi içlerinde uyanan vicdanın sesine karşıdır.
El-Adl olanın adaleti vicdanda yankılandığında, insan kurduğu sahte cennetlerin yıkılacağını anlar.
Hakikat konforu bozar, alışkanlıkları sarsar ve nefsin arkasına saklandığı o sahte güvenlik duvarlarını yerle bir eder.
Anlamak, muazzam bir nimet olduğu kadar ağır bir sorumluluktur.
Hakikatin nuruna muhatap olan bir ruh, artık eski karanlığına arkasını dönüp sorumsuzca yürüyemez, gördüğünü görmezden gelemez.
Bu yüzden insan, çoğu zaman değişimin getireceği O' yükten kaçmak için gaflet uykusunu, uyanışın sarsıntısına tercih eder.
Makamla, servetle ve şöhretle örülen o konforlu saraylar, aslında ruhu yavaş yavaş boğan süslü zindanlardır.
Ruhun gıdası fani dünya değil, El-Karîb olan Allah’a yakınlıktır.
Dünya uzaktan parıldayan bir seraptır peşinden koştukça insanı sadece susuz bırakır.
Mümin bilir ki, bu muazzam nizamda başıboşluğa yer yoktur. El-Mukaddir olan Allah, her şeyi bir ölçü ve zarafetle yaratmıştır. Bizim "tesadüf" dediğimiz her kör nokta, aslında El-Latîf olan Rabbimizin perde arkasındaki ince, zarif ve sırlar dolu takdiridir. O’nun ilmi ve izni olmadan bir yaprak bile dalından düşmezken kalbimizin atışı, rüzgarın esişi, bir insanla kesişen yolumuz nasıl tesadüf olabilir..?
Hayat rastgele savrulan hadiseler toplamı değildir..
Her karşılaşma bir hikmet,
Her ayrılık bir olgunlaşma okulu,
Her imtihan ruhu kirlerinden arındıran bir potadır.
Allah bazen lütfundan verir, bazen de kulunu korumak için bazı kapıları kapatır. El-Hakîm olanın kapattığı kapıda himaye, açtığı kapıda ise sonsuz bir Rahmed gizlidir.
Kul o anın dar sokağında bunu göremese de, zamanın geniş meydanına çıktığında anlar ki O, hükmünde asla zulmetmemiştir.
"Yeryüzünde ve kendi nefislerinizde uğradığınız hiçbir musibet yoktur ki, biz onu yaratmadan önce bir kitapta yazılmış olmasın." (Hadîd, 22)
Bu ayet teslimiyet ehlinin kalbine şifa veren ilahi bir esenliktir. Geciken dualarımız da, kaybettiklerimiz de, kazandıklarımız da El-Alîm olanın bilgisindedir.
Kul ister, Hak bazen vermez çünkü vermemek, bazen vermekten daha büyük bir merhamettir.
Tasavvuf, işte bu ince tecellileri okuyabilme sanatıdır.
İnsan, tercihlerinin gölgesinde yürüyen bir yolcudur. Allah’ın insana lütfettiği irade, mahlukat arasında taşınan en ağır emanettir. Her tercih bir tohumdur..
İnsan gönül toprağına neyi ekerse, istikbalde onun mahsulünü toplar. Kalbe dünya sevgisi kök salarsa ruh daralır kalbe El-Vedûd olanın sevgisi yerleşirse, koca dünya bir hırka gibi küçülür. Bir kalpte iki mutlak sevda barınamaz.
Önümüzde uzanan hayat, nihayetinde iki ana yola ayrılır:
Gaflet Yolu: Dünyanın aldatıcı rüyasına kananların hırslı yürüyüşüdür. Bu yolun yolcuları, serveti emniyet, makamı asalet zannederler. Fakat dünya deniz suyu gibidir içtikçe susuzluğu artar, imkanlar genişlese de kalpler daralır. El-Evvel ve El-Âhir olanı kaybeden, her şeyi kazansa bile aslında neyi kazanmıştır..?
Aşk Yolu: Kalbini bütünüyle Hakka ram edenlerin, El-Bâkî olana adananların yoludur. Bu aşk, gelip geçici heveslerin esareti değil her nimeti görmek, her çilede O’na sığınmaktır. Tasavvufun özü de buradadır.. Kendini yüceltmek değil, O'nun azameti karşısında hiçliğini idrak etmektir. Kalp aynası zikirle temizlenir, gözyaşıyla parlar, ihlasla güzelleşir.
Toparlıyarak son dokunuşlarla ifade etmek istersem,..
Göz sadece bakar, ancak gönül görür. Kimisi yağmuru sadece fırtınalı bir su olarak niteler, kimisi onda Er-Rahmân’ın rahmet damlalarını seyreder.
Kimisi bir çiçeğe botanik bir nesne muamelesi yapar, kimisi onda El-Musavvir isminin muhteşem nakışlarını seyreder.
Yolun sonuna gelindiğinde, herkes peşinden koştuğu şeyle baş başa kalacaktır. Fani olanın peşinden giden fena bulacak, El-Bâkî olanın rızasını gözeten, ebedi saadete erecektir.
Gerçek zenginlik, eşyaya sahip olmakta değil, eşyanın yegane Sahibi’ni bulmaktadır.
Bizim tercihimiz bellidir..
Biz fani gölgeleri bırakıp Bâkî olan nur deryasına yönelmeyi, gösterişin sahteliği yerine ihlasın samimiyetini, nefsin esareti yerine ruhun hürriyetini seçtik.
Biz, kulun Rabbinde fani olup O’nun rızasıyla yeniden hayat bulduğu o hakiki aşkı seçtik.
Dua'mız odur ki,..
Rabbim kalplerimizi dünya sevgisinin esaretinden muhafaza eylesin.
Gönüllerimizi Kendi nuruyla diriltsin. Bizlere eşyayı hakikatiyle görebilen bir basiret, hakkı hak bilip ona tabi olmayı sağlayan bir feraset ve batılı batıl bilip ondan kaçınacak bir hikmet nasip eylesin. Amin.