İnsan, hayat denilen bu muazzam sahnede sürekli bir arayış içindedir. Ancak bu arayışın en büyük engeli, yine insanın kendi zihninde ürettiği gölgeler ve sahte sığınaklardır.
Tasavvufun derinliklerinden modern kuantum düşüncesinin sınırlarına kadar uzanan o ortak hakikat bize devamlı şöyle bir hatırlatma yapar..
Hayatı olduğu gibi kabul etmediğin sürece, kendi inşa ettiğin zindanın kölesi olursun.
Tasavvuf'da, olanı olduğu gibi kabul etmemek, ilahi senaryoya karşı çıkmak yani "kaderle kavga etmek" olarak adlandırılır.
İnsan, karşılaştığı zorluklar veya hoşuna gitmeyen gerçekler karşısında iki yoldan birini seçer..
Ya Rıza Makamı’nı adımlayıp olanı O’ndan bilerek hoşnut olur ya da Vehim Kutusu’nun içine düşerek aslı astarı olmayan kuruntular üretir.
Rıza Makamı, başa gelen her ne ise arkasındaki ilahi muradı görebilme ve "Lütfun da hoş, kahrın da hoş" diyebilme olgunluğudur.
Bunu başaramayan NEFİS, kendine hemen sahte bir CENNET ya da yapay bir mağduriyet hikâyesi yazar.
Bu alışkanlık, insanın kendine yapabileceği en büyük zulümdür ve faturası en ağır olan zihinsel lükstür. Çünkü insan, sahte bir illüzyonun peşinde koşarken aslında ömrünü zayi eder.
Modern kuantum düşüncesi de tam olarak bu noktada tasavvufla el ele verir.
Artık herkesin ezbere bildiği Kuantum gerçek,.. gözlemci'nin bilinciyle şekillenen esnek bir olasılıklar denizidir.
Ancak mevcut frekansı değiştirmek ve hayatı dönüştürmek için değişmez bir kural vardır..
Önce mevcut realiteyi, gerçeği tamamen kabul etmek..!
Eğer insan, hayatındaki mevcut frekansı dönüştürecek cesareti ve bilinci gösteremezse, zihninde "konforlu bir yalan" uydurur.
Kuantum bakışıyla bu durum enerjisel bir iflastır.
Sahte bir hikâyeye odaklanan kişi, enerjisini, odağını ve fotonlarını geçmişin ya da illüzyonun frekansına kilitler.
Böylece kuantum alanındaki sonsuz potansiyelleri bloke ederek, kendi eliyle yarattığı sahte bir paralel evrene hapsolur. (Burası önemli tekrar, tekrar okuyup anlamaya çalışın)
Özetle,.. İnsanın en maliyetli yanılgısı, Hakikat'in frekansına teslim olup onu dönüştürecek cesareti bulamadığında, nefsinin laboratuvarında kendine konforlu bir illüzyon inşa etmesidir.
Oysa sahte hikâyelere harcanan enerji, insanı hem düşünmesi gereken İlahi Rezonans'tan, uyumdan hem de Kuantum Alanı'nın sonsuz mucizelerinden mahrum bırakır.
Bu illüzyondan çıkışın ilk adımı, zihnin oyunlarını fark etmektir. Burada karşımıza iki kavram çıkar,.. Zan ve Tespit.
Zan..! kesinliği olmayan, zihnin ürettiği şüphe, tahmin ve kuruntulardır. İnsanı teğet geçer, kalıcı bir iz bırakmaz çünkü köklü bir gerçekliğe dayanmaz.
Tespit ise..! hakikatin çıplak bir şekilde yakalanması ve zihne sabitlenmesidir.
Bir insan kendi kusurunu, acziyetini veya hayatın çıplak bir gerçeğini "tespit" ettiğinde, artık kaçacak konforlu bir yalanı kalmaz.
İşte bu yüzden Tespit, ZAN değildir, İÇ'e işler ve yakar.
Gerçek bir tespit, insanın egosunu ve sahte kalıplarını yıktığı için CAN acıtır.
Bu acı, bir oyun değil, doğrudan kalbe inen sarsıcı bir ŞOK dalgasıdır.
Ancak bu acıda muazzam bir müjde gizlidir..
Eğer bir gerçeklik canınızı yakıyorsa, bu sizde o gerçeği algılayacak, hazmedecek ve dönüşecek bir potansiyelin (istidat) varlığına işarettir.
Çorak bir toprağa, taşa veya küle ateş düşse de bir şey yanmaz. Ama içinde yanmaya müsait odun olan fırın ısınır ve etrafını ısıtır.
Eğer yanabiliyorsanız, iç dünyanızda işlenecek ham maddeniz, dönüşecek cevheriniz var demektir.
ACI, içinizdeki uyuyan potansiyelin uyanma çığlığıdır.
Uyanış acısından geçip ruhsal olgunluğa eren insanın varacağı son durak AŞK'tır.
AŞK, doğası gereği ortaksızdır ve asla şirk (ortaklık) kabul etmez.
ŞİRK, kelime anlamıyla ortak koşmaktır. İnanç dünyasında Allah'a ortak koşmak anlamına gelen bu kavram, psikolojik ve duygusal düzlemde de dikey (ilahi) ve yatay (insani) tüm aşklar için geçerli mutlak bir kanundur.
AŞK totaliterdir, yarım yamalaklığı, paylaşılan duyguları kabul etmez, bütünlüğü talep eder.
Gerçek bir odaklanma ve adanmışlık, kalpte ikinci bir "en yüksek değer" barındıramaz.
Eğer bir insan hem bir şeye aşık olduğunu iddia edip hem de o aşkın yanına dünyevi hesapları, egosal beklentileri veya kişisel çıkarları koyuyorsa, orada AŞK bölünür.
Bölünen ve parçalanan şey ise aşk değil, ancak gelip geçici bir beğeni veya heves olabilir.
AŞK, sevgilinin ya da İlahi Olan'ın varlığında kendi benliğini, egosunu eritmesidir.
Dolayısıyla mantıken de ortaklık kabul edemez, çünkü gerçek aşkın hüküm sürdüğü yerde iki ayrı irade değil, TEK bir tecelli kalır.
Yazımızı kısaca toparlarsak,..
Hayata ve nefsimize dair idrak ettiğimiz o sarsıcı, can yakan hakikatler, ruhumuzun uyanışına bahşedilmiş en büyük lütuf, manevi istidadımızın ise en açık nişanesidir.
Zira hakikat, kendini ancak acıya razı olan gönüllere açar.
İnsan, bu uyanışın ateşinden korkmadan geçebildiği, nefsinin bütün perdelerini birer birer aralayabildiği ve varlığını mutlak teslimiyetle Hakk'a emanet edebildiği ölçüde, önünde tek bir hakikat belirir,.. AŞK.
Fakat bu aşk, ne hevânın ne de dünyanın pazarlıklarına razıdır.
O, hesapsız, karşılıksız, lekesiz ve kayıtsız şartsız bir adanmışlık ister. İçinde en küçük bir menfaat gölgesi taşıyan gönülde hakiki aşk barınmaz. Çünkü aşk, bölünmüş kalpleri değil, bütünüyle teslim olmuş gönülleri yurt edinir.
Unutmamak gerekir ki,..
Canı hiç yanmamış olan, konforunun ördüğü aldanış perdelerini yırtamaz, nefsinin seslenişini, hakikatin sesi sanmaya devam eder.
Kalbi dünya hesabıyla meşgul olan ise, aşkın sırrına değil, yalnızca suretine yaklaşabilir.
Hakikatin kapısı acıyla aralanır, aşkın kapısı ise benlikten vazgeçmekle açılır.
O kapıdan içeri giren, artık kendini değil, yalnız Sevgili'yi görür ve o vakit anlar ki, yol da O'dur, yolcu da O'dur, varılacak menzil de...