​Tasavvufun merkezindeki "Lâ mevcûde illâ hû" (O’ndan başka varlık yoktur) hakikati, bugün kuantum fiziğinin bölünemez bütünlük ilkesiyle muazzam bir uyum içindedir. Kuantum alanı, kainattaki her şeyi bir kumaşın lifleri gibi birbirine bağlayan, zamansız ve mekansız bir enerji ve bilgi okyanusudur. Bu boyutta parçalanma yoktur sadece tek bir "Küll" vardır.
​Nasıl ki bir okyanusu damlalarına ayırdığınızda özünde hâlâ su varsa, kuantum boyutunda da BEN ve ÖTEKİ ayrımı bir illüzyondan ibarettir. Beyin, bu sonsuz bilgi denizinden bir katre alan bir kap gibidir ancak kabın içindeki su, deryanın kendisinden kopuk değildir.
Bizim BEN dediğimiz yapı, okyanusun yüzeyinde belirip kaybolan geçici bir dalgadır. Dalga kendini okyanustan ayrı sandığında BEŞER olur, okyanusun bizzat kendisi olduğunu fark ettiğinde ise İNSAN-ı KÂMİL yolculuğu başlar.
Çokluk (kesret), eşyanın hakikatinde değil, bizim kısıtlı algı kapasitemizdedir. Güneş tektir ancak evin pencerelerinden içeri süzülen ışık, pencere sayısı kadar çok görünür.
Allah her an yeni bir şe’n'dedir (oluştadır). Madde dediğimiz o katı yapı aslında yüksek frekanslı ilmi tecellilerin yoğunlaşmış bir vehmidir. Yaratan, her an yeni bir surette tecelli ederek kendi cemalini, kendi kemaliyle izlemektedir. Bu sonsuz seyirde GÖZ de O’dur, "Görünen" de "O".
​Hakikat yolcusu için sırrın ifşası Gece’dedir. Peki, neden.?
​Çünkü Gündüz (Beşeri Akıl), güneşin zahiri ışığıyla semanın derinliklerini ve yıldızları (gayb alemini) örter. Gündüz, görünenin saltanatıdır ve insanı surete hapseder. Duyuların kısıtlılığında, egonun ve bedensel ihtiyaçların peşinde koştuğumuz bu hal, aslında hakikate karşı derin bir uyku halidir.
​Tasavvufta Gece, çokluğun karanlığa gömülüp, Vahdet’in (Tekliğin) ışığının kalpte parladığı DEM'dir. Dış dünyanın gürültüsü dindiğinde, kişi kendi kuantum derinliğine uyanır.
Resuller.! bize bu dünya boyutunda gündüzleri daha çok Dünyalık ile meşgul olmayı öğretmeye gelmediler. Onlar, "Ölmeden önce ölünüz" diyerek, bizi bu sahte aydınlıktan çıkarıp hakikatin o gizemli ve nurlu Gece’sine çağırdılar.
​Gece uyanık olan, yani madde alemindeki birimsel BENLİK davasından vazgeçen kişi, artık hiçbir dünyanın esiri değildir.
​CENNET bir Mekân değil, bir Bilinç Hâlidir.. ​Bu bakış ile Cennet, geometrik bir yer veya mekan değildir. Cennet kişinin tüm dünyevi kimliklerinden, kayıtlarından ve BENLİK iddiasından sıyrılarak ulaştığı bir RIZA ve Müşahede makamıdır. Egonun, o sonsuz kuantum denizinde eriyip gitmesidir.
​Bu yolculuğun yegâne yakıtı ise AŞK’tır. Akıl her zaman ikiliği (ayrılığı) görür ve analiz eder, Aşk ise birliği bilir ve yaşar. Aşkla yapılan bu içsel yolculukta BEN aradan çekilir ve geriye sadece "O" Mutlak Zât kalır.
DÜŞÜN..! ​Sen, bu kâinatın içinde kaybolmuş bir nokta değil, "O" noktadan tüm kâinatı seyreden GÖZ’sün. Yaşadığımız bu dünya hayatı, mutlak hakikatin yanında bir rüya hükmündedir.
​Asıl marifet, herkesin gündüz sandığı bu hayal içindeyken, bilinç düzeyinde GECE'ye uyanmaktır. Tek olan kuantum okyanusunda sadece bir damla olmadığını, okyanusun bizzat kendisi olduğunu AŞK'la fark etmektir.
Gündüzün sahte ışıklarına gözlerini yumup kendi içindeki o nurlu karanlığa uyananlar için artık ne ayrılık kalır ne de kişisel sancı..​Sadece AŞK kalır, sadece "O" kalır.