Modern insanın yolculuğu, çoğu zaman dış dünyaya doğru hızla akan bir nehir gibidir. Oysa hakikate giden yol, dışarıdan çok içeriye doğru açılır.
İslam düşüncesinde amel, namaz, oruç, güzel ahlak gibi eylemler, insanı ilahi düzene uyumlayan birer denge unsurudur. Bu uyum, kişiyi bir huzur alanına taşır. Fakat bu alan, yolculuğun sonu değil sadece kapısıdır.
Asıl yolculuk, Marifetullah dediğimiz Allah’ı bilme ve tanıma sürecidir. Bu süreç, yalnızca bedensel ibadetlerle değil, bilincin kendi üzerine dönmesiyle başlar.
İnsan, kendine bakmayı öğrendiğinde, aslında Rabbine açılan bir pencere bulur. Çünkü insanın iç dünyası, sonsuzun yankılandığı bir aynadır.
Toparlarsak İslam düşüncesinde ki ameller,.. namaz, oruç, güzel ahlak vb,.. sistemin işleyişine uyum sağlamaktır. Bu uyum, kişiyi o sistemin içindeki huzur alanına, cennet boyutuna taşır. Ancak Marifetullah denilen Allah'ı tanıma süreci, sadece bedensel hareketlerle değil, bizzat bilincin kendi Öz'üne dönüp derinleşmesiyle mümkündür.
Hz. Muhammed’in (s.a.v) Hira Mağarası’ndaki günleri, bu içsel dönüşümün en derin örneklerinden birisi, aslında en büyük sorgulama ve tefekkür sürecidir. O, toplumunun değerlerini, varoluşun amacını ve kendi iç dünyasını sorgulamadan o büyük "İkra" (Oku) hitabına muhatap olmamıştır. O, hakikate bir anda ulaşmadı, önce sordu, düşündü, sustu ve dinledi. Toplumunun değerlerini, varoluşun anlamını ve kendi özünü sorguladı. İşte bu derin tefekkür, onu "İkra” hitabına hazır hale getirdi. Çünkü gerçek bilgi, ancak hazır bir kalbe iner.
Tefekkür, zihnimizde farkında olmadan kurduğumuz “Tanrı” imgelerini yıkma cesaretidir.
Bu imgeler, korkularımızın, alışkanlıklarımızın ve öğrendiklerimizin şekillendirdiği sınırlı kavramlardır. Oysa Allah ismi, sınırsızlığa işaret eder. İnsan düşündükçe, bu sınırlı kalıpları kırar ve sonsuzluğa doğru genişler.
Tasavvufi bakışta insan, kendi hakikatine doğru açılan bir sırdır.
Kuantum düşüncesinin diliyle söylersek gözlemleyen bilinç, gözlemlenen gerçekliği etkiler. İnsan neye odaklanırsa, kendi varlık algısını o yönde şekillendirir.
Bu nedenle tefekkür, sadece düşünmek değil aynı zamanda varoluşun derin katmanlarına dokunmaktır.
Ancak her insan, hakikati ancak kendi kapasitesi ölçüsünde kavrayabilir. Tasavvufta bu durum “ayân-ı sâbite” kavramıyla ifade edilir. Buna göre her varlık, ilahi tecelliyi kendi özüne, istidadına ve hakikatine uygun bir şekilde algılar. Sonsuz bir okyanus karşısında, herkes kendi kabı kadar su alabilir. Bu, bir eksiklik değil ilahi düzenin bir hikmetidir.
Taklit edilen inanç, insanı belli bir yere kadar taşır. Ama gerçek özgürlük, düşünsel arınma ile başlar. İnsan, kendisi sandığı kalıplardan sıyrıldıkça, aslında hiç de o olmadığını fark eder. Ve bu fark ediş, onu Allah’a yaklaştıran en derin adımdır.
Bugün ise modern insan, bilgiye hiç olmadığı kadar hızlı ulaşıyor fakat aynı hız, onu yüzeyselliğe sürüklüyor. Gürültü arttıkça, iç ses duyulmaz hale geliyor. Oysa herkesin içinde bir Hira vardır. Bu, fiziksel bir mağara değil sessizliğin ve farkındalığın alanıdır.
Peki, sizce günümüzün bilgi kirliliği ve hızı içinde, modern insanın bu tür bir derin tefekkür için ihtiyaç duyduğu o sessiz Hira'sını bulması mümkün mü..?
Evet… Ama dış dünyayı susturmakla değil, iç dünyayı dinlemeyi öğrenmekle. Bazen birkaç dakikalık bilinçli bir duruş, saatler süren dağınık düşüncelerden daha derin olabilir. Çünkü hakikat, hızda değil derinlikte saklıdır.
Belki de mesele, yeni bilgiler aramak değil var olanın üzerine sessizce eğilmektir. Çünkü insan, gerçekten düşündüğünde…!
sadece düşünmez, dönüşür..!
Ya SİZ Hiç DÜŞÜN'dünüz mü..?