Kâinatın o uçsuz bucaksız derinliğine nazar ettiğimizde, çoğu zaman gözümüz sadece suretlere takılır,.. yıldızların parıltısı, galaksilerin ihtişamı, karanlığın içindeki ışık zerreleri..
Oysa hakikat ehli bilir ki, görünen bu Alem yalnızca bir perdedir. Asıl dikkatli bakılması gereken, o perdenin ardındaki MANA'dır.
Zira kâinat, yalnızca maddeden ibaret bir yığın değildir. Her zerresiyle konuşan, her hâliyle işaret eden, her varlığıyla bir hakikati anlatan ilahi bir kitaptır. Gören göz için yıldız bir ateş parçası değil, bir işarettir, galaksi bir yığın değil, bir tecellidir. Karanlık dahi yokluk değil, sırrın saklandığı bir örtüdür.
Tasavvuf ehline göre varlık, yalnızca olan değildir, aynı zamanda anlatan'dır. Bu yüzden nerede.? diye sorduğumuz her şey, zahirde mekân ararken bâtında mânâya yönelir. Hakikatte aranan şey bir yer değil, bir idraktir. Çünkü O’nu mekânda arayan, kendini uzak zanneder, hâlbuki O, her an ve her zerrede tecelli edendir.
İşte bu nazarla bakıldığında kâinat, sessiz bir boşluk olmaktan çıkar, ilahî bir zikre dönüşür. Her şey kendi lisanınca OL emrinin yankısını taşır ve insan, bu büyük tablonun içinde yalnızca bir seyirci değil, aynı zamanda o mânâyı okuyabilecek bir kalbin sahibidir.
Hakikat, bakılan yerde değil bakmayı öğrenen gönüldedir.
Bu açıdan bakınca, nerede..? sorusunu sorduğumuz pek çok şey anlam değiştirir. Mesela Cennet ve Cehennem de bunlardan biridir. Onları gökyüzünün bir köşesinde ya da yerin derinliklerinde konumlandırmaya çalışmak, meseleyi eksik anlamaktır. Çünkü insan sadece bedenle var olan bir varlık değildir aynı zamanda hisseden, düşünen ve anlam arayan bir ruhtur. İnsanlık, yüzyıllardır cennet ve cehennemi uzak mekânlar, ölümden sonra gidilecek nihai duraklar olarak tasvir etti.
Biri yukarıda, diğeri aşağıda...
Biri ödül, diğeri ceza.
Ancak belki de bu anlatım, hakikatin yalnızca sembolik bir ifadesinden ibarettir..
Cennet, ruhun huzurla uyumlandığı bir frekansdır.
İçsel huzurun, merhametin ve hakikatin titreştiği bir varoluş aralığı.
Cehennem ise bunun zıttı, kopuşun, karmaşanın ve içsel karanlığın yoğunlaştığı bir hâl.
Bu bakış açısıyla Nerede.? sorusu anlamını yitirir yerini Nasıl.? sorusu alır. Çünkü insan, daha yaşarken bu iki hâlin izlerini taşır.
Bazen içimizde tarifsiz bir ferahlık doğar. Sanki dünya genişler, zaman yumuşar, varlıkla aramızdaki mesafe incelir.
Bazen de tam tersi olur daralırız, sıkışırız, en geniş alanlar bile üzerimize kapanır. İşte o anlarda anlarız ki cennet de cehennem de önce insanın kendi içinde başlar.
Kâinata bu gözle bakabildiğimizde, gördüğümüz şey yalnızca yıldızlar olmaz. Anlamın kendisiyle karşılaşırız ve o zaman fark ederiz ki cennet de cehennem de uzak diyarlarda değil, insanın ruhuyla kurduğu ilişkinin derinliğinde saklıdır.
Dini geleneksel anlatılar, cenneti yukarıda, cehennemi aşağıda konumlandırır.
Oysa modern fizik, evrenin yalnızca algıladığımız üç ya da dört boyuttan ibaret olmadığını söyler.
Bu perspektiften bakıldığında, cennet bir yer olmaktan ziyade, yüksek bir varoluş düzeyi olarak düşünülebilir. Sınırsız bir genişlik, insan algısının ötesine taşan bir derinlik olarak..
Cehennem ise aşağıda bir çukur değil varlığın daraldığı, yoğunlaştığı ve sıkıştığı bir hâl. Ruhun kendi ağırlığı altında ezildiği, anlamdan uzaklaştıkça karanlığın arttığı bir içsel deneyim..
Sonuçta mesele mekân değil, BİLİNÇ'tir. Yön değil, yöneliştir.
İnsan, hangi frekansta yaşamayı seçiyorsa, aslında oradadır.
En büyük hakikat şudur.!
Cennet de cehennem de, insanın kendi içinde kurduğu dünyanın derinliklerinde şekillenir.
Sidretü’l-Münteha, kelime anlamıyla "son sınır" demektir.
Tasavvufi derinlikte burası, kesretin (çokluğun) bittiği, vahdetin (tekliğin) başladığı noktadır.
Kuantum fiziği diliyle buraya bir Olay Ufku diyebiliriz. Yani Bilginin ve maddenin artık bildiğimiz haliyle var olamadığı, Cebrail’in (akıl ve vahiy meleği) bile geçemediği o sınır, saf hakikatin başladığı yerdir. Miraç gecesi Hz. Muhammed (s.a.v.), bu sınırı aşarak zamansızlık ve mekânsızlık boyutuna geçiş yapmıştır.
Hûr’u’l-‘ayn ve Vildân-ı Muhalledûn, cennet tasvirlerinde yalnızca birer EŞ ya da HİZMET eden varlıklar olarak değil, varlığın estetik, arınmış ve zaman ötesi bir boyutta yeniden anlam bulmuş hâlleri olarak karşımıza çıkar.
Hûr’u’l-‘ayn, gözleri en berrak, en saf olanlar şeklinde ifade edilir.
Bu tanım, sıradan bir fiziksel güzellikten çok daha derin bir anlama işaret eder. Onlar, ruhun kirlenmemiş taraflarının, ilahi bir aynada görünür hâle gelmiş yansımaları gibidir. Maddi biyolojinin sınırlarını aşan, nurani bir varoluş düzleminde tezahür eden bir estetik mükemmelliği temsil ederler.
Bu yönüyle Hûr’u’l-‘ayn, dış görünüşten ziyade varlığın özüne dair bir saflığın sembolüdür.
Vildân-ı Muhalledûn ise ebedileştirilmiş gençler anlamına gelir. Zamanın akmadığı, yıpranmanın ve eksilmenin olmadığı bir Alemde, gençlik burada biyolojik bir evre değil sürekli diri kalmanın, tazeliğin ve saflığın metafizik karşılığıdır.
Muhalledûn ifadesi, bu durumun geçici bir süreç değil, Allah’ın bir armağanı olarak ebedileştirilmiş bir lütuf olduğunun altını çizer.
Bu tasvirler, cenneti yalnızca mekânsal bir ödül değil varlığın tüm anlam katmanlarının arındığı, güzelliğin ve masumiyetin sonsuzlukla birleştiği bir hakikat alanı olarak düşünmeye davet eder.
A’râf, bir nevi kuantum süperpozisyon halidir. Ne tam Cennet ne tam Cehennem...
Sevap ve günah terazisinin tam dengede durduğu o eşik. Buradakiler, gözlemci olarak her iki dünyayı da seyrederler. Ancak ilahi Rahmed, sistemin çökmesini sağlar ve sonunda onları Cennetin yüksek enerji seviyesine taşır.
Belki de en çarpıcı olanı, Kıyamet gününün süresidir. Meâric Suresi’nde geçen ellibin yıl ile hadislerdeki "bir vakit namaz" kadar kısa süre arasındaki fark, Einstein'ın Zaman Genişlemesi formülüyle harika bir paralellik gösterir..
Tabi burada zaman, hıza veya yerçekimine göre değil, imanın ve amelin kalitesine, enerji seviyesine göre esner veya büzülür.
İnkârcı için Zaman geçmek bilmeyen, ağır, yoğun ve ızdıraplı bir ellibin yıldır.
Mümin içinse Zaman, ışık hızına yakın bir ruhsal hafiflikle geçer "O" koca elli bin yıl, bir öğle namazının huzuru içine sığar.
Toparlarsak kısaca,..!
Öte Aleme dair yapılan tasvirler, çoğu zaman uzak bir bilinmeze işaret ediyor gibi görünür. Oysa biraz derinlemesine düşündüğümüz de, bu anlatıların aslında bambaşka bir hakikate kapı araladığını fark ederiz.. Bu dünya, sandığımız kadar geçici bir durak olmanın ötesinde, aynı zamanda inşa ettiğimiz bir İÇ gerçekliğin aynasıdır.
Cennet ve cehennem..! Bunları yalnızca gidilecek mekânlar olarak görmek, meseleyi fazlasıyla daraltmak olur. Belki de onlar, çoktan içinde yaşamaya başladığımız ruh hâllerinin, BİLİNÇ seviyemize göre şekillenmiş yansımalarıdır. İçimizde büyüttüğümüz her duygu, beslediğimiz her düşünce, attığımız her adım bizi ya genişleyen bir ferahlığa ya da daralan bir sıkışmışlığa doğru taşır.
İnsanın asıl yolculuğu da burada başlar zaten,.. Kendi İÇ Aleminde..!
Bugün İÇ dünyanda nasıl bir yankı bırakmak istersin..?
​Ruhun, uçsuz bucaksız bir denizin huzuruna ve ferahlığına mı açılıyor, yoksa günün telaşı içinde kendini biraz yorgun ve sıkışmış mı hissediyorsun..?
​Aslında bu sorunun cevabı çok uzaklarda değil tam şu AN'da, sessizce verdiğin o küçük ama değerli kararlarda saklı olabilir.