Sen kendini küçük bir cisim sanırsın hâlbuki en büyük Alem senin içinde gizlenmiştir diyen Hz. Ali, insanın hakikatini ne güzel özetler.
İnsan, aynaya her baktığında gördüğü o sureti kendisi zanneder. Etini, kemiğini, adını, geçmiş hikâyelerini ve hatıralarını gerçek varlığı sanıp yanılır. Oysa tüm bunlar, sonsuz bir okyanusun yüzeyinde anlık belirip kaybolan geçici dalgalardan ibarettir.
Ey kendisini yalnızca et ve kemikten ibaret sayan yolcu..!
Kaç zamandır kendi gölgenin peşinde dönüp duruyorsun.?
Kaç ömürdür aynadaki o misafir sureti gerçek BEN'in zannediyorsun.?
Kaç zamandır ismine, hikâyene, korkularına ve hırslarına BEN diyerek zincirleniyorsun..?
Bir AN olsun dur ve kalbinin en derinlerinde yankılanan o kadim çağrıya kulak ver. Çünkü sana anlatılan insan hikâyesi, senin sandığından çok daha büyüktür.
Değişmeyen Tek Hakikat ise, sen dünyaya gözlerini açtığın gün başlamadın, toprağa gireceğin gün de son bulmayacaksın gerçeğidir..
SEN, belirli bir şehirde yaşayan, tarihin bir kesitinde doğmuş ve bir gün ölüp gidecek olan sıradan bir varlık değilsin.
SEN, zamanın içine fırlatılmış bir kurban değil, zamandan da önce var edilmiş mukaddes bir SIR'sın.
Fakat hakikat ehli der ki,..
SEN kendini yanlış yerden okuyorsun.
Çünkü sen, beden kafesinin içine hapsedilmiş bir ruh değilsin aksine bu beden, senin sonsuz varlığının ufkunda beliren geçici bir gölgedir.
Bu Alemde gördüğün her şey dağlar, denizler, yıldızlar, insanlar, kuşlar ve rüzgârlar aslında tek bir mutlak hakikatin sayısız surette tecelli etmesidir.
Bu dünyada gördüğün her şey değişmeye mahkûmdur..
Dağlar aşınır, denizler çekilir, yıldızlar söner. Medeniyetler kurulup yıkılır, bedenler doğar, yaşlanır ve toprağa karışır. Fakat tüm bu dönüşümlerin, bu akışın ardında asla değişmeyen bir Hakikat vardır.
İşte asırlardır aradığın o Hakikat, sensin..!
Tasavvuf ehli O’na Hakk der, Vücud der, Mutlak Varlık der.
"O" öyle bir sırdır ki başlangıcı ve sonu yoktur, mekâna sığmaz, zamanla sınırlanamaz... Ne doğmuştur ne doğurulmuştur. Her şey O’nun nuruyla görünür olmuş, her şey O'nunla varlık elbisesine bürünmüştür.
Ayrılık Bir Vehimdir..!
İnsanın bu dünyadaki en büyük imtihanı, sureti hakikat sanmasıdır.
Dalgaya bakarken okyanusu unutması, gölgeye aldanıp güneşi kaybetmesi, ismini ezberleyip özünü yitirmesidir.
Çocukluğundan beri sana verilen isimle yaşadın. Sana bir kimlik, bir millet, bir dil, bir meslek ve bir hayat hikâyesi sundular. Sonra sen, bu dışsal unsurların hepsini KENDİN sandın. Oysa tüm bunlar, ruhunun üzerine giydirilmiş geçici elbiselerdir. Hiçbiri gerçek sen değilsin. Çünkü sen, sürekli değişen bir şey olamazsın.
Çocukluğun gitti, gençliğin geçti, düşüncelerin, hislerin ve bedenin durmaksızın değişti. Fakat tüm bu değişimi derinden, sessizce seyreden bir ŞEY hep aynı kaldı. İşte hakikate açılan o gizemli kapı tam burasıdır..
İçindeki o sessiz odada seyreden kim..?
Düşünen, seven, arayan kim..?
Kalbinin en derin sessizliğinde bu soruların peşine düştüğünde, zihnindeki tüm ezber cevapların eridiğini görürsün. Çünkü hakikate yaklaşan insan cevapları çoğaltmaz aksine, onun zihninde soru da kaybolur, cevap da. Sadece bilinen nesneler değil, kendini "bilen" o benlik algısı da çözülür.
İnsan o vakit anlar ki, hayatı boyunca köşe bucak aradığı o yüce makam, aslında hiçbir zaman kendisinden ayrı olmamıştır.
Bir su damlası düşünün yıllarca hasretle okyanusu aramış olsun. Sonunda okyanusa kavuştuğunda büyük bir hayretle fark eder ki kendisini okyanustan ayıran tek şey, kendi sınırlarını gerçek sanma yanılgısıdır.
Tasavvufun bütün sırrı bu idrakte gizlidir..
Ayrılık yoktur.
Çokluk bir illüzyon,
Birlik ise mutlak hakikattir.
Dünya bir Hatırlama Meydanıdır..
Ariflerin "Allah'tan başka mevcut yoktur" sözü, eşyanın fiziksel varlığını inkâr etmek değil, varlığın özündeki birliği ilan etmektir. Gördüğün her şey O’nun güzel isimlerinin birer tecellisidir.
Merhamet, aşk, hikmet ve güzellik hep O’nun yansımalarıdır.
Sen de bu ilahî isimleri yansıtan berrak bir aynasın ve bütün dünya yolculuğun, aynadaki yansımadan kopup güneşe, yani kaynağa dönme çabandır.
İnsan dünyaya mal yığmak, şöhret basamaklarını tırmanmak ya da başkalarından üstün olmak için gönderilmemiştir.
İnsan dünyaya,..
Kendini hatırlamak,
Kaynağını tanımak,
Ve kalbindeki o ilahî nefesi yeniden duymak için gelmiştir.
İçindeki o dinmeyen, derin özlem bu dünyaya ait değildir. Bu yüzden hiçbir servet seni doyuramaz, hiçbir makam içindeki o sesi susturamaz, hiçbir dünyevi başarı seni tam anlamıyla tamamlayamaz. Çünkü sonlu olan hiçbir şey, sonsuzluk özlemiyle yanan bir ruhu tatmin etmeye yetmez.
Bazen sebepsiz yere hüzünlenişin, kalabalıkların ortasında yapayalnız hissedişin, her şeye sahipken bile içindeki o eksiklik duygusu bundandır. Ruh, ait olmadığı bu GURBET yurdunda tam bir huzur bulamaz. Onun hasreti dünyaya değil, vatanınadır, yani Kaynak’adır. Yeryüzündeki bütün aşklar o büyük, mutlak Aşk'ın birer gölgesi bütün arayışlar ise o büyük dönüşün hazırlığıdır.
Veee nihayet bir gün, gerçek hakikat yolcusu dışarıda aramayı bırakıp kendi içine doğru yürümeye başlar. Katman katman soyunur..
İsimlerinden,
korkularından,
hırslarından,
dünyevi bilgilerinden ve hatta kendisi hakkında kurguladığı o sahte hayat hikâyesinden arınır.
Sonunda geriye yalnızca çıplak, duru ve saf bir farkındalık kalır. Orada ne geçmiş vardır ne gelecek ne başlangıç vardır ne son.
Ne dünya kalır ne ahiret, ne sen kalırsın ne de ben...
Yalnızca mutlak huzurun sessiz okyanusu, ezelden ebede akan ilahî nefes ve sadece BİR olan kalır.
İnsan o AN anlar ki, kâinatın içinde yaşayan küçük bir nokta değilmiş, aksine kâinat, onun kalbinde gizlenmiş sonsuz bir SIR'mış.
Perde tamamen kalktığında geriye yalnızca şu hakikat kalır..
Her şey O'ndan geldi, O'nunla var oldu ve yine O'na dönmektedir.
İnsan da, yıldızlar da, zaman da, sessizlik ve aşk da Bir'den geldi, Bir'i arıyor ve nihayet Bir'e dönüyor.
İşte bu AN, insanın "ölmeden önce ölme" sırrına erdiği andır.
İnsan, egosunun mezarına gömülüp benlik putunu kırdığında, ilk defa gerçekten doğar. Artık kâinata baktığında ayrı gayrı varlıklar görmez, her şey TEK bir ilahî zikrin farklı tonlardaki yankısı gibidir. Yıldızlar, ağaçlar, taşlar, nehirler, kalbin ve hatta o derin sessizlik bile zikreder.
Bütün varlık tek bir hakikate şahitlik eder..
Başlangıçta O vardı, şimdi de O var, sonsuza dek O kalacaktır.
Sen ise hiçbir zaman O’ndan ayrı düşmedin, sadece kendini ayrı düşmüş sandın. İşte bütün dünya hayatı, bu yanılgıdan ibaret bir rüyaydı.
Ve şimdi...
Uyanma vakti geldi..!
UYAN ARTIK..!