Kesret yani çokluk, aslında Vahdet’in BİR'liğin kendi sonsuz kemalini ve cemalini, farklı frekans perdelerinde, farklı yoğunluk ve farklı suretlerde seyretme muradıdır.
Zât-ı Mutlak'ın, 'Ben gizli bir hazine idim, bilinmekliğimi murad ettim' hitabıyla kendi cemalini formlar dünyasında seyretme halidir.
Bu ilahi tecelliyâtın ve muazzam hikmetin hakikat duraklarını açıklamak istersek,..
1. Zerrede Kürreyi, Damlada Ummanı Görmek..
Doğanın ve kainatın her zerresi, aslında bütünün imzasını taşır. Tasavvuf ehli buna "Zerre, kürrenin aynasıdır" der. Mesela bir kar tanesinin en küçük kristali, bütün kar tanesinin formunu taşır.
Bir DNA sarmalı, sadece bir hücrenin değil, tüm organizmanın nasıl olması gerektiğinin bilgisini içerir. Yani bir DNA sarmalı, sadece bir hücrenin haritası değil, topyekûn bir varoluşun, bir ömrün ve kainattaki nizamın mikro ölçekteki fihristidir. Bu, her bir parçanın aslına olan sadakatidir, parça bütünden ayrı değil, bütünün o noktadaki tecellisidir.
2. Tohumun İçindeki "Kün" (Ol) Esrarı..
Yaratılış programı, sistemin her hücresine nakşedilmiş o ezeli yazılımdır. Bir tohumun kalbinde saklı olan devasa çınar potansiyeli, aslında "Ol"emrinin mekân ve zaman içinde ağır ağır açılmasıdır.
Süreci bir ağacın dalları gibi düşünürsek, kök birdir, gövde birdir, fakat meyveler ve yapraklar sayılamayacak kadar çoktur. Ancak her bir yaprak, "O" tek kökten beslenir ve "O" tek kökün bilgisini damarlarında taşır.
İnsan da bu kainat ağacının en kâmil meyvesidir, özündeki bilgi, tüm alemlerin bilgisidir.
3. Her Şey Her Yerdedir..
Madde dünyasında bir şeyi böldüğünüzde küçülür, ancak mana dünyasında ve holografik hakikatte, bütün her bir parçada tam ve eksiksiz olarak mevcuttur.
Holografik bir levhayı paramparça etseniz bile, her bir kırık parça resmin tamamını göstermeye devam eder. İşte "Vahdet-i Vücud" tam burada gizlidir.. Sen kendini küçük bir cüz zannedersin, oysa koca bir alem sende dürülüdür. Hakikat, bölünmeyi kabul etmez bir bütündür, biz sadece bakış açımızı daralttığımızda ayrılık vehmine kapılırız.
4. Bir’den Bize..
Vahdet, ışığın kaynağından çıktığı o saf, renksiz ve mutlak halidir. Kesret ise, o ilahi Nur'un Esma-i Hüsna'dan, İlahi İsimlerden geçerek renklere, formlara ve nesnelere bürünmesidir.
Prizmaya giren ışık tektir ancak çıkan kırmızıdır, mavidir, yeşildir.
Biz renklerle meşgul olurken, hepsinin aslında aynı beyaz ışığın farklı titreşimleri olduğunu unuturuz. Gördüğün her sima, sevdiğin her çiçek, gökyüzündeki her yıldız "O" tek Işığın senin algı dünyandaki bir yansımasıdır. Gözlemci (insan), o ışığın prizmaya girmeden önceki saf halini idrak ettiğinde, çokluğun içinde Bir’i, Bir’in içinde sonsuz çokluğu görmeye başlar.
Özetle,.. Kainat, Hakk’ın kendini kendine, senin gözünle seyrettiği devasa bir aynalar galerisidir.
Bu galeriye giren ayrı olduğunu sanır, ancak aynadaki suretine bakan, Suret'in sahibinin Tek olduğunu anlar.
Bilimsel verilerle, irfanın, tasavvufun birleşmesiyle kainat, sadece bir madde yığını olmaktan çıkıp, Cenâb-ı Hakk’ın esma ve sıfatlarının sergilendiği muazzam bir sergi haline gelir.
Modern kozmoloji biliminin Büyük Patlama (Big Bang) dediği o Tekillik, tasavvuf bakışıyla bakıldığında, "Gizli bir hazine idim, bilinmekliğimi murad ettim" diyen Zât-ı Mutlak'ın, Kendi cemalini seyretmek üzere perdeleri aralamasıdır.
Bu muazzam İlahi Tecelliyâtı, varlığın üç ana durağında yeniden idrak edelim:
1. Nokta,..Mutlak Potansiyel
Her şeyin başlangıcı, zamanın ve mekanın henüz "vâr" olmadığı o gizemli noktadır.
Bilimsel Bakış, Tüm enerjinin tek bir noktada toplandığı Tekillik.
Tasavvufi Mana olarak "Âmâ" mertebesidir, yani her şeyin bilgisinin Cenâb-ı Hakk’ın ilmi dairesinde saklı olduğu "A’yân-ı Sâbite" (sabit hakikatler) makamıdır. Henüz bir "şey" yoktur ama her "şeyin" aslı ve bilgisi o ilahi noktada, saf bir ihtimal olarak dürülüdür. Tohumun içindeki ağaç henüz görünmezdir, ama ağaca dair her satır o tohumun kalbine nakşedilmiştir gibi...
2. İlahi Açılım ve Gözlem
O gizli noktanın genişlemeye başlaması, ilahi bir nefesin (Nefes-i Rahmânî) tüm varlık imkanlarına hayat vermesidir.
Kuantum fiziğinde gözlem, dalga fonksiyonunu çökertip olasılığı gerçekliğe dönüştürür.
Tasavvufi Mana ile buradaki Gözlemci, bizzat Cenâb-ı Hak’tır. O, Kendi sonsuz kemalini seyretmeyi murad etmiş ve "Ol" (Kün) emriyle, kuvve halindeki bilgiyi fiil sahasına çıkarmıştır. Kainat, O’nun bakışıyla varlık kazanır. O’nun bakmadığı yani tecelli etmediği hiçbir şey, varlık sahasında tutunamaz.
3. Kesretin İçindeki Vahdet
Potansiyel açılmış, "Ol" emriyle atomlar dizilmiş ve formlar dünyası (Kesret) zahir olmuştur.
Holografik Veri, Kainattaki her atom, devasa bir programın kod satırı gibidir ve bütünün bilgisini taşır.
Tasavvufi Mana ile Çokluk, Bir’in parçalanması değil, Bir’in sonsuz renklerde, farklı frekanslarda tecelli etmesidir. Beyaz ışık prizmaya girdiğinde yedi renge ayrılır, kırmızı, yeşile ben başkayım diyebilir ama hakikatte hepsi o tek beyaz ışığın farklı titreşimleridir. Bizler de bu devasa sistemde ayrı ayrı BEN'likler sansak da, aslında aynı kaynaktan beslenen, aynı Nur’un farklı aynalardaki yansımalarıyız.
Netice olarak Kainat Bir Kitaptır, İnsan İse Sözüdür..!
Bu bakış açısına göre kainat, her bir atomu bir harf, her bir galaksisi bir cümle olan devasa bir Kitab-ı Kebir'dir yani Büyük Kitap.
"Sen kendini küçük bir cisim sanırsın, oysa en büyük Alem sende dürülüdür. (Hz. Ali)
Kuantum dolanıklığının "her şeyin birbiriyle bağlantılı olması" dediği şey, tasavvufun "Vahdet-i Vücud" düşüncesidir. Hiçbir şey O’ndan ayrı değildir, ama hiçbir şey de tam olarak O değildir. Her birimiz, o ilahi programın (İlmi İlahi) birer satırı, o tek güneşin farklı camlardaki parıltılarıyız.
Sonuç olarak; kainat tesadüfi bir patlamanın değil, bilinmek isteyen bir Sevgili’nin, aşkla ve ilimle dokuduğu sonsuz bir TECELLİ mazharıdır.