İnsan beyni çoğu zaman hayranlık uyandıran bir işleyiş harikası gibi çalışır Nefes alır, tehlikeyi sezer, kararlar verir ve bedenin devamlılığını sağlar.
Bu yönüyle beyin, hayatta kalmaya programlanmış son derece gelişmiş bir biyolojik makinedir.
Ancak insanı diğer tüm canlılardan ayıran kritik fark, bu otomatik sistemin üzerine inşa edilmiş olan tefekkür yani düşünebilme yetisidir.
Diğer canlılarda süreç oldukça nettir..
Algı gelir ve doğrudan eyleme dönüşür. Bir duraksama yoktur, bir sorgulama yoktur. Adeta tek bir çizgide akan bir varoluş söz konusudur. Onlar için hayat, kendilerine verilmiş olan doğanın içinde kesintisiz bir akıştır.
Bu açıdan bakıldığında, hayvanların yaşamı bir “etki-tepki” zincirinden ibarettir.
İnsan ise bu zinciri kırabilen tek varlıktır. Çünkü insan, algı ile eylem arasına bir boşluk koyabilir. İşte bu boşluk, tefekkürdür.
Bu boşlukta insan düşünür, anlamlandırır, sorgular ve yeniden inşa eder.
Düşünce dediğimiz şey, beynin biyolojik mekanik işleyişini aşarak veriyi anlam katmanına dönüştürme sürecidir.
Bu noktada bilinç devreye girer. Bilinç, yalnızca farkında olmak değil, algılananı yeniden yorumlayarak yeni bir gerçeklik üretmektir.
Hayvan algılar ve yaşar, insan ise algılar, niteler ve yeniden inşa eder.
İşte bu inşa sürecinin adı BİLİNÇ’tir.
İşitme, Görme, İdrak etme, Kur’ân’ın haber verdiği bu üçlü mekanizma, sadece biyolojik duyular değil, varlığın frekansını çözme aşamalarıdır..
İşte bu aşamalar, insanı İNSAN yapan temel özelliktir.
Tasavvufta geçen işitme, görme ve idrak üçlüsü yine bu sürecin aşamalarını tarif eder.
İşitme, yalnızca bir ses duymak değildir, varlık alanındaki sayısız titreşimi bir veri olarak almaktır.
Algılama, Veri Girişi, İşitme olarak Varlık alanındaki sonsuz dalga boylarını, yani Esma tecellilerini bir duyum olarak yakalamaktır. Bu, kuantum alanından ham veri çekmektir.
Görme ise sadece bakmak değil, görünenin ardındaki düzeni, bağlantıyı ve yapıyı fark etmektir.
Değerlendirme olarak Veriyi sadece görmeyi değil, onun altındaki geometriyi ve bağlantısallığı fark etmeyi temsil eder. Verinin şekil kazanmasıdır.
Ancak asıl kırılma noktası idraktır.
İdrak, ham verinin anlam kazandığı yerdir. Bir bilginin sadece zihinde kalmayıp, insanın iç dünyasında yoğrularak bir farkındalığa dönüşmesidir.
Yani Şuura Yansıtma, Gönül, İşlemci, İdrak olarak can alıcı nokta burasıdır.
Ham verinin, mana fırınında pişirilip Bilinç, DünyaN haline geldiği kuantum sıçrama noktasıdır.
Esma manalarının şuura CEM olduğu yerdir.
Eğer idrak olmasaydı, insan yalnızca gelişmiş bir canlı olarak kalırdı. Ne kendini sorgulayabilir ne de varlığı anlamlandırabilirdi.
Peki, madem beyin otomatik olarak hayatta kalmayı başarabiliyor, neden insan bu kadar zahmetli bir işe, yani düşünmeye yönelir..?
Çünkü insan, sadece yaşamak için değil, anlamak için vardır.
Diğer canlılar varlığın içindeki düzeni yaşar ama bunun farkında değildir. İnsan ise bu düzeni sorgular, neden-sonuç ilişkileri kurar ve evrendeki derin anlamı keşfetmeye çalışır.
Kısaca diğer canlılar Esma’yı yaşar ama bilmezler. İnsan ise Esma’nın birbiriyle olan ilişkisini sorgulayarak, evrendeki saklı düzeni Sünnetullahı deşifre eder.
Tefekkür, biyolojik kölelikten ilahi HALİFE'liğe geçiş köprüsüdür.
Sorgulama, beynin nöral ağlarını standart kalıpların dışına çıkarır.
Her Neden.? sorusu, beyinde yeni bir sinaptik bağlantı, kuantum alanında ise yeni bir olasılığın gerçekliğe dönüşmesi demektir. Sadece zihinde bir hareket değil, aynı zamanda insanın kendini aşma çabasıdır. Bu sorgulama süreci, beynin alışılmış kalıplarını kırar.
Yeni düşünceler, yeni bağlantılar ve yeni bakış açıları ortaya çıkarır. İnsan, bu sayede yalnızca biyolojik bir varlık olmaktan çıkar, bilinç sahibi bir varlığa dönüşür.
Tekdüzelik, insanı bedenin sınırlarında, hapsinde tutar.
Tefekkür ve idrak’ın devreye girmesi ise sizi kişisel EGO'dan çıkarıp, evrensel şuurla Akl-ı Küllü rezonansa sokar.
Yani kişiyi dar bir benlik algısından çıkarıp daha geniş bir farkındalığa ulaştırır.
İnsan bu noktada sadece BEN olmaktan çıkar, daha büyük bir bütünün parçası olduğunu hissetmeye başlar.
Sonuç,.. OKU'nan Nedir.?
Bu emir, sadece kelimeleri okumak değildir. Varlığı okumaktır. Kendini okumaktır. Hayatı, olayları, ilişkileri ve en önemlisi anlamı okumaktır. Çünkü bilinç, bir son değil, bir başlangıçtır.
Beyin mekaniğinde en son hasıl olan BİLİNÇ, aslında bir sonuç değil, bir doğumdur.
Algıdan bilince giden yol, maddenin anlamla buluştuğu bir dönüşüm sürecidir.
Diğer canlılarda bu süreç bir daire gibi kendi üzerine kapanırken, insanda, işitme-görme-idrak sayesinde ucu açık bir spiral gibi sonsuza uzanır. Her düşünce, insanı bir üst farkındalık seviyesine taşır.
Sonuç olarak düşünce, sadece beynin ürettiği bir faaliyet değildir. Düşünce, varlığın insan üzerinden kendini fark etme biçimidir.
İnsan, bu yönüyle sadece yaşayan bir varlık değil, aynı zamanda anlayan, anlamlandıran ve yeniden kuran bir bilinçtir ve Varlığın, insan aynasında kendi kendini seyretme eylemidir.