Dünya hayatının hırslarına, şatafatına ve bitmek bilmeyen başarı telaşına daldığımızda, başımıza gelen bir musibet bizi sarsıp uyandırır. O ilk sarsıntıyla ağzımızdan dökülen soru genelde hep aynıdır,
Hayy Allah nereden çıktı bu şimdi, neden beni buldu.?
Bu soru, aslında insanın kendisini merkeze koyduğu, hayatı sadece bir konfor alanı olarak gördüğü o DAR bakış açısının bir feryadıdır.
Oysa Hakikat der ki, "Eğer dünya Allah katında bir sivrisineğin kanadı kadar değerli olsaydı, kâfirler ondan bir yudum su bile içemezdi."
Bu cümle, bizim bakış açımızı kökten değiştirecek o eşsiz anahtarı sunar.
Eğer en kıymetsiz olanlar en çok dünyalığa sahip olabiliyorsa O halde dert çekmek bir dışlanmışlık değil, aksine hayatın kalbine, varlığın özüne ve manevi olgunluğa en yakın durma halidir.
Dert, bir vuruş değil, bir dokunuştur.
Toplumda yerleşmiş, sığ bir yargı vardır.!
Başına bir iş gelenin GÜNAH işlediği ya da cezalandırıldığı sanılır.
Oysa bu, yaradılış sistemini hiç anlamamaktır.
Eğer ACI çekmek bir düşüklük ya da ayıp olsaydı, insanlığın en şerefli simaları olan peygamberler ömürlerini neden çileyle geçirdi.?
Hastalık, paslanmış sabır duygumuzu parlatır.
Dert, elimizdeki binlerce nimetin farkına varmamızı sağlayan o keskin derinliği yaratır.
ACI, bir ceza değil, ruhun kemale ermesi için yapılan ince bir dokunuştur.
Yani birileri yaşadıkları dertleri için bu benim günahımın bedeli demesin..
Çünkü onlara en ağır imtihanlardan geçenlerin, yaratıcının en sevdiği kullar olduğunu hatırlatırım.
Acı, taşınması gereken şerefli bir yüktür, çünkü insan, ancak kırıldığı yerden ışık alır.
Ruhsal bir dönüşüm yaşamak istiyorsak, o kurban psikolojisinden çıkıp soruyu değiştirmeliyiz.
Neden ben.? sorusu bizi geçmişin karanlığına ve isyanın girdabına çeker.
Ancak bu durum benden ne istiyor.? sorusu, rotayı geleceğe ve gelişime çevirir.
Bu hastalık bana hangi erdemi öğretmeye geldi.?
Bu kayıp, ruhumda hangi boşluğu doldurmam için bir alan açtı.?
Bu dert, beni hangi yanlış yoldan çevirdi.? gibi sorular olgunlaştırır.
Hayat, sadece düz bir çizgide, güneşli günlerde yürümekten ibaret değildir.
Gerçek derinlik, fırtınanın ortasında dik durabilmekte değil, fırtınanın bize ne anlatmak istediğini duyabilmektedir.
İyi anlaşılmalıdır ki, dert her zaman bir tokat değildir.
Bazen kalbimize yapılan, bizi kendimize getiren, tozu toprağı silkeleyen şefkatli bir dokunuştur.
Dertli olmak, seçilmiş olmaktır. Çünkü işlenmeye değer olan cevher, ateşe atılır sıradan taşlar ise yol kenarında, dokunulmadan öylece bırakılır.
İslam düşüncesinde, özellikle tasavvufta Allah’ın isimlerinin tecellisi bir döngü içindedir. Mesela Celal ve Cemal ismi ile Allah hem Cemil'dir yani Lütfu boldur, hem de Celil’dir Azametlidir.
Eğer bir insan sadece sağlık, neşe ve huzur içinde yaşasaydı, merhamet, metanet, fedakarlık ve dayanıklılık gibi en üst düzey insani erdemler asla ortaya çıkmazdı.
Peygamberler neden dert çekti.? Çünkü onlar insanlığın zirve potansiyelini göstermek zorundaydılar. En ağır acıda bile karakterin bozulmadığını kanıtlamak, sadece sözle değil, yaşanmış bir acıyla mümkündür.
Modern psikoloji de, kadim dinler de aynı noktada buluşur..
İnsan EGO'su, NEFS, konfor alanında büyür ve katılaşır.
Her şey yolunda gittiğinde insan, kainatın merkezinde kendisinin olduğunu ve her şeyi kendi gücüyle kontrol ettiğini sanmaya başlar ki bu Firavunlaşma eğilimidir.
Hastalık ve dert, insanın mutlak acziyetini yüzüne vurur.
Bu acziyet aslında bir özgürlüktür, çünkü insanın kendisine yüklediği her şeyi çözmeliyim, mükemmel olmalıyım yükünü indirir.
Peygamberlerin hastalığı, onların ilahlaştırılmasını engellemek ve Bakın, ben de sizin gibi kulum, acı çekiyorum ve buna rağmen ayaktayım diyerek bize bir dayanma haritası bırakmaktır.
Bildiğim..! kendimce doğru olan birşey varsa, Dert çekmek bir düşüş değil, insan olmanın en çıplak ve en onurlu Hâlidir.
Peygamberlerin o yollardan geçmiş olması, derdi çekenlerin de geçtiği zor yolların aslında ne kadar İNSANİ ve KIYMETLİ olduğunun bir tescilidir.
Kısaca Hayat bir ÖDÜL-CEZA otomatı değildir, bir olgunlaşma okuludur. Peygamberler bu okulun en başarılı öğrencileridir ve en zor sorular onlara sorulmuştur. Onların hastalanarak vefat etmesi, bu dünyanın bir son değil, bir GEÇİT olduğunun en büyük mührüdür.
Unutmayalım ki..!
Hiç ağlamamış bir göz, ağlayan birine nasıl rehberlik edebilir..?
Kendi karanlığını geçmemiş biri, başkasının yoluna ışık tutamaz. Bugün canınızı yakan o dertler, yaralar, Acı'lar yarın bir başkasının yarasına merhem olacak tecrübenin tohumlarıdır.