İnsan zihni, çağlar boyunca bilgiyi hep dışarıdan edinilen, duyular aracılığıyla toplanan ve zihnindeki depolara aktarılan pasif bir VERİ birikimi olarak algılamıştır.
Varlıklar aleminde yaşayan İNSAN, kendisini bilgiyi öğrenen, DIŞ dünyayı ise keşfedilen pasif bir madde olarak kurgulamıştır.
Buna karşın, MAKRO Evreni bırakıp kuantum dünyasının mikroskobik ölçeklerine baktığımızda fizik kuralları tamamen değişir. Geleneksel fiziğin madde, enerji, nesne ve bilgi arasında kabul ettiği kesin sınırlar bir anda ortadan kalkar.
Kuantum evreninde her olgu birbiriyle etkileşime girer ve her şey ayrılmaz bir bütün oluşturur. Kuantum fiziği gözlüğünden bakıldığında BİLGİ, sonradan öğrendiğimiz ya da bilgisayar diskine kaydettiğimiz bir şey değildir.
BİLGİ, evrenin ve maddenin henüz ortaya çıkmadan öncesinde bile sahip olduğu en temel yapı taşıdır.
Tasavvufi terimle ifade edecek olursak BİLGİ, varlığın imkân hâlindeki ilk taslağı, yani A'yân-ı Sâbite'sidir.
Gündelik dünyamızda kurallar NET'tir.
Bırakılan bir elma yere düşer, bir arabanın hızı ve yönü bellidir. Ancak atomun içine yani Kuantum dünyasına indiğimizde kurallar tamamen değişir. Orada kesinlikler biter ve olasılıklar başlar.
Fizikçilerin Kuantum potansiyel veya vakum enerjisi olarak adlandırdığı bu alt katman, yalnızca hareket eden kör bir güç değildir.
O, içerisinde kendi varoluş düzenini ve geometrisini taşıyan şuurlu bir potansiyeldir.
Enerjinin nasıl davranacağını, ne zaman bir parçacık ne zaman bir dalga olarak açığa çıkacağını, hangi kütleye ve yük derecesine dönüşeceğini belirleyen gizli bir düzen vardır.
Fiziğin 'kuantum olasılıkları' dediğine, tasavvuf 'GAYB alemindeki istidatlar' der. İkisi de farklı dillerde tek bir gerçeği haykırır..
Görünenin ötesinde, gerçekleşmeyi bekleyen muazzam bir potansiyel gizlidir. Gördüğümüz bu maddi dünya, boşlukta aniden ve sıfırdan yaratılmış yabancı bir parça değildir.
Aslında zaten var olan görünmez bir bilginin, şekil alarak görünür hale gelmesidir.
Bu noktada Esma-ül Hüsna'dan El-Bâtın ve El-Zâhir isimleri varlığın bu iki yüzünü açıklar.
El-Bâtın, mahiyeti gizli olan, görünmeyen potansiyelin ve hakikatin kaynağını temsil ederken,
El-Zâhir, Bâtın olan ilahi bilginin belirli formlar ve enerjiler halinde görünür âlemde tecelli etmiş biçimidir.
Kuantum potansiyel El-Bâtın tecellisinin imkân alanıyken, gördüğümüz fiziksel evren El-Zâhir isminin somutlaşmış görünümüdür.
Tasavvuf düşünürleri, evrendeki her şeyin gözle görünmeden önce gizli, tek bir ana kaynakta saklı olduğunu söyler.
Günümüz modern fiziğindeki "kuantum potansiyel" kavramı da aslında bu kadim görüşle etkileyici bir şekilde örtüşür.
Kuantum potansiyel, sadece kuru bir enerji deposu değildir..
Henüz maddeleşmemiş enerji ile bilginin et-tırnak gibi bir arada olduğu, varoluşun en temel zeminidir.
Bu boyutta henüz ortada fiziksel bir madde ya da kütle yoktur. Ancak gelecekte oluşacak tüm maddelerin şekli, şemali, geometrisi ve uymak zorunda olduğu fizik kuralları, birer YAZILIM KODU veya GENETİK HARİTA gibi bilgi olarak orada hazır beklemektedir.
Kısacası evren, sahneye çıkmadan önce bu ortak ve gizli kaynakta bir fikir olarak mevcuttur.
Eskilerin SALT İLİM veya İlm-i İlahi dedikleri kavram, günümüzün BİLGİ anlayışından kökten ayrılır.
İLİM, insanın sonradan mekteplerde, kitaplarda kazandığı malumat birikimi değildir.
SALT İLİM, varlığın bizzat kendinde taşıdığı, var oluşuyla kaim olan ÖZ bilgisidir.
Bir tohumun içinde meşe ağacının bütün dalları, yaprakları ve yaşlanma süreci nasıl yazılıysa, kuantum potansiyel alanında da tüm kainatın imkânları öylece mevcuttur.
Görünen her şey, O'nun sonsuz ilminden bir kelimedir. Evren, bu kelimelerin gözümüzün önünde canlanmış halidir.
Tasavvufun penceresinden bakarsak, kâinat, ilahi bir sesin harf harf varlığa dönüşmesidir.
Bu tasavvufi okumada İLİM, varlığın ham maddesidir.
Enerji ise bu bilginin devinim kazanmış, görünür olma arzusuyla titreşen yönüdür.
Hakikat katında İLİM ve enerji iki ayrı cevher değildir.
Enerji bilginin dinamik görünümü,
BİLGİ ise enerjinin içsel mimarisidir.
Bu durum El-Alîm ve El-Kâdir esmalarıyla doğrudan ilişkilidir.
El-Alîm, her şeyi olmadan önce de olduğu anda da bizzat kendinden bir ilimle kuşatandır.
El-Kâdir ise o sonsuz ilimdeki imkânları kuvveden fiile çıkaracak kudrete ve enerjiye sahip olandır.
İlim potansiyel kuralı çizer,
Kudret ise o kurala enerji vererek varlık sahasına çıkarır.
Bu düşünceyle yaklaştığımızda, insan zihninin bilgiyi öğrenme çabası, aslında dışarıdan bir şeyi içeri alma süreci değil, varlığın kendi özündeki o SALT İLİM ile yeniden hizalanma, yani bir tür hatırlama ve seyr-i sülûk çabasıdır.
Kuantum potansiyelini anlayan bir zihin, bilginin maddeden bağımsız olmadığını, aksine maddeyi inşa eden temel tuğla olduğunu kavrar.
Klasik dünya görüşü evreni bir saat mekanizması gibi parçalara ayırır.. Ayrı nesneler, bağımsız atomlar, birbirini iten veya çeken kütleler... Ancak kuantum potansiyel kuramı ve tasavvufi Vahdet-i Vücud anlayışı bize tam tersini söyler.
Evren, birbirinden kopuk nesnelerin bir araya gelmesiyle oluşmuş bir yığın değildir.
Evren, tek bir temel potansiyelin, sonsuz biçimlerde ve boyutlarda kendini açığa vurmasıdır.
Varlık ortaya çıkar, bir biçim kazanarak parçacık hâlini alır, dönüşür, yaşlanır ve yeniden başka bir biçime geçer. Görünen şekiller sürekli değişir, doğan, ölen, yok olan şeyler sadece biçimler, yani suretlerdir. Onları mümkün kılan ve arkalarında duran o temel kuantum potansiyel ise sürekliliğini, ezeli ve ebedi akışını korur.
Kur'an-ı Kerim'de Rahmân Sûresi 29. âyette belirtildiği üzere: "O her an yeni bir şandadır." Yani varlık her an yeni bir tecellide, yeni bir yaratılıştadır.
Tasavvuftaki "Teceddüd-i Emsâl" yani her an yeniden yaratılış kavramı, kuantum fiziğinin alan teorisiyle muazzam bir paralellik gösterir. Bir atom altı parçacık, sabit bir madde gibi durmaz, her an alandan enerji çekip vakum ortamına geri döner. Yani varlık her an yok olur ve her an yeniden yaratılır. Bizim süreklilik dediğimiz şey, bu tecellilerin ve dönüşümlerin muazzam bir hızla gerçekleşmesin den doğan bir algı aldatmacasıdır.
Bu bakış açısıyla, kuantum fiziği ve tasavvuf düşüncesi bir noktada buluşur...
Kuantumdaki potansiyel alan (vakum) tasavvuftaki GAYB ALEMİ'dir. Bir dalganın çöküp parçacığa, yani maddeye dönüşmesi ilahi 'Kün' (Ol) emriyle tecelli etmesidir.
Madde ve enerjinin birbirine dönüşümü tasavvuftaki FENÂ ve BEKA kavramlarını, parçacıkların birbirini uzaktan etkilemesi ise her şeyin bir ve bütün olduğunu söyleyen Tevhid ve Vahdet ilkesini simgeler.
Bu bütünsel bakış açısı, insanoğlunun en büyük korkusu olan yok oluş kavramına da derin bir açıklık getirir. Eğer evren mekanik bir parçacıklar bütünü olsaydı, parçalanma nihai bir son olurdu.
Oysa Kuantum potansiyeli ve tasavvuf çerçevesinde hiçbir varlık yok olmaz, yalnızca bir biçimden diğerine dönüşür.
Enerji kaybolmaz, şekil değiştirerek evrensel alanda yeniden dağılır.
BİLGİ asla silinmez, evrenin hafızasında ve başka bir boyutta saklı kalır.
Ölüm ya da çürüme, bir varlığın tamamen yok olup gitmesi değildir..
Sadece üzerindeki eski şekli çıkarıp atması ve yeni biçimler kazanabileceği sonsuz bir kaynak alanına geri dönmesidir.
Misal bir yaprak çürür, toprağa karışır, atomları atmosfere yayılır, enerjisi ısıya dönüşür fakat o yaprağın bilgisini taşıyan temel kuantum kalıp ve ilahi ilimdeki yeri bakidir.
Bu hakikat El-Muhît ve El-Bâkî esmalarıyla mühürlenmiştir.
El-Muhît, bütün varlığı, bilgiyi ve enerjiyi her yönden kuşatan, hiçbir şeyin dışına çıkamadığı ilahi alanı ifade eder.
El-Bâkî ise biçimler değişse, dünyalar yıkılsa dâhi özü asla değişmeyen, zamandan ve mekândan münezzeh kalıcı hakikattir. Değişen tüm kuantum dalgalanmalarının arkasında sarsılmaz bir El-Bâkî hakikati hüküm sürer.
Varlığın kökündeki bu muazzam akışı aşamalar halinde özetleyecek olursak, evrenin işleyişi mekanik bir saat gibi değil, bir nefes alışveriş gibidir.
Tasavvufçuların "Nefes-i Rahmânî" dedikleri bu dinamik süreç belirli bir silsile ile işler.
İlk aşamada her şey görünmeden önce kuantum potansiyel hâlinde gizli bir imkândır.
İkinci aşamada her imkân, kendi varoluş geometrisini ve bilgisini, yani SALT İLİM'i bünyesinde barındırır.
Üçüncü aşamada bu ilahi bilgi, zamanı geldiğinde bir enerji düzeni ve titreşimi olarak kuvveden fiile çıkar.
Son aşamada ise açığa çıkan her enerji, görevini tamamladığında yeni bir varoluş biçimine dönüşmek üzere alana geri döner.
Bu durumda evren, taşların, yıldızların ve insanların rastgele savrulduğu soğuk bir boşluk değildir.
Evren, enerji, bilgi, şuur ve varoluşun birbirinden ayrılmaksızın sonsuz bir dönüşüm içinde bulunduğu canlı, dinamik ve bütünsel bir sistemdir.
Kuantum potansiyel, işte bu evrensel sistemin en derin, en mahrem katmanıdır. Henüz şekil almamış olanın imkânı, enerjinin kendi içinde taşıdığı ilahi yazılım ve varlığın görünür Aleme çıkmadan önceki saf, duru hâlidir.
İlim sahiplerinin SALT İLİM dedikleri şey, en nihayetinde varlığın kendi kendisini bilmesidir.
Yaratıcı'nın kendi gizli hazinesini bilmek ve tanıtmak istemesiyle başlayan bu tecelli yürüyüşü, kuantum ölçeğinde bir parçacığın davranışından, galaksilerin dönüşüne ve insanın kendi zihnindeki aydınlanmaya kadar aynı ilahi yasa ile cereyan eder.
Kuantum alandaki bilginin biçim kazanma safhaları El-Halîk, El-Bâri ve El-Musavvir esmalarının aşamalı tecellisidir.
El-Halîk, takdir eden ve kuantum potansiyeldeki ihtimalleri, ölçüleri belirleyendir.
El-Bâri, o potansiyeli örneksiz olarak yoktan varlık sahasına çıkaran ve enerjiye dönüştürendir.
El-Musavvir ise o enerjiye belirli bir biçim, geometri, renk ve fiziksel özellik verendir.
Bütün oluş bu kendinden bilgili, şuurlu enerjinin sonsuz biçimlerde, sayısız aynalarda kendisini açığa çıkarmasından başka bir şey değildir.
İnsan bu hakikati kavradığında, kendisini evrenden ayrı bir gözlemci değil, o sonsuz kuantum potansiyelin ve ilahi SALT İLİM'in şuurlu bir tecelligâhı olarak görmeye başlar. Maddenin katılığı erir, zihin ferahlar ve kişi evrensel akışın huzurlu bir parçası hâline gelir. Biraz uzunca yazı oldu, tavsiyem enaz 3 kere OKU'manız şeklindedir..
Allah ANLA'mayı, yaşamayı NASİP etmiş ola..