İMÂN, insanın yalnızca bir hakikate inanması değil, bütün varlığıyla o hakikate yönelmesidir. Kalbin, kendi kurduğu dünyadan sıyrılıp Rabbinden gelen HAKK’a dönmesidir.
KİŞİ, Hz Muhammed’e (s.a.v) inzâl olana, Rabbinden gelen Hakk’a gönülden iman ettiğinde, hayatında sessiz fakat derin bir değişim başlar. Artık ölçüsü yalnızca kendi aklı, arzuları ve nefsinin istekleri değildir. Kalbi başka bir merkeze bağlanır. KİŞİ kendisini değil, Hakk’ı merkeze almaya başlar.
Bu yöneliş, kişi'nin geçmişine de başka bir gözle bakmasını sağlar. Yapılan hatalar, düşülen yanlışlar, nefsin peşinden gidilen yollar KİŞİ'nin üzerine kapanan bir karanlık olmaktan çıkar. Allah’ın rahmeti o karanlığın üzerini örter. Kulun kusurlarını yüzüne vurmak yerine ona yeniden dönme, yeniden başlama ve yeniden yürüme imkânı verir. Çünkü KİŞİ, yaptığı hatalardan ibaret değildir. Her dönüş, her samimi pişmanlık, her içten yöneliş Allah’a doğru atılmış yeni bir adımdır ve KİŞİ'nin hâli değişmeye başlar.
Önceleri huzursuz eden şeyler zamanla eski gücünü kaybeder. Kalbin taşıdığı ağırlık hafifler. Nefsin BEN diye yükselttiği ses, Hakk’a yönelen kalbin yanında giderek sükûnet bulur. Kibir yerini tevazuya, öfke merhamete, hırs kanaate, korku tevekküle, dağınıklık teslimiyete bırakır. Kişi aynı kişi gibi görünse de içinde başka bir hayat filizlenir.
Artık her şey kendi istediği gibi olsun diye çabalamak yerine, olanın ardındaki hikmeti aramaya başlar. Kaybettiklerinde yalnızca kaybı değil, Rabbine dönme imkânını görür. Beklediğinde sabrı öğrenir. Elinden geleni yaptıktan sonra gerisini Allah’a bırakmayı öğrenir. Sahip olduklarında şükreder, sahip olamadıklarında da Rabbinden uzaklaşmaz. Çünkü kalbin asıl dayanağının dünya değil, Allah olduğunu anlamaya başlar.
İman derinleştikçe kişi'nin kendisiyle ilişkisi de değişir. Kendini büyütmekten çok nefsini tanımaya, nefsini tanıdıkça da onun her söylediğine itaat etmemeye başlar. Her arzusunu gerçek, her düşüncesini doğru, her öfkesini haklı kabul etmez. İçinde yükselen her sese teslim olmak yerine kalbine bakar ve Hakk’ın rızasına uygun olanı arar. Böylece kişi, kendi nefsinin peşinden sürüklenen bir varlık olmaktan çıkıp Rabbine doğru yürüyen bir kul olmanın huzurunu tatmaya başlar.
Asıl ıslah da burada gerçekleşir. Sadece davranışların değil, kalbin yönü değişir. KİŞİ iyiliği görünmek için değil, Hakk’ın rızası için yapmaya başlar. Affetmek zor olsa da affetmeyi, susmak gerektiğinde susmayı, konuşmak gerektiğinde hakkı söylemeyi, kendini öne çıkarmak yerine geri çekilmeyi öğrenir. Her geçen gün kalbin üzerindeki perdeler biraz daha incelir.
İman yolculuğunun en güzel tarafıda budur.. Kul Hakk’a doğru samimi bir adım attıkça, Allah onun geçmişinin yükünü hafifletir ve hâlini güzelleştirir. KİŞİ kendisini zorlayarak bambaşka biri olmaya çalışmaktan ziyade, Allah’ın rahmetiyle içindeki fazlalıklardan arınmaya başlar. Giderek daha az BEN der, daha çok Rabbini hatırlar. Daha az sahiplenir, daha çok teslim olur. Daha az hükmeder, daha çok anlamaya çalışır.
Sonunda insanın aradığı huzurun dışarıda değil, Rabbine yönelen kalbin içinde olduğunu fark eder. İman kalbe yerleştiğinde insanın dünyası değişmeyebilir fakat dünyaya bakışı değişir. Aynı hayatın içinde başka bir hâl doğar. Kalp, her şeyin geçici olduğunu bilir ama Rabbine olan yönelişin hakikat olduğunu hisseder.
İşte Allah’ın kötülükleri örtmesi ve hâli ıslah etmesi, kulun karanlıktan aydınlığa doğru sessizce taşınması gibidir. Geçmişin yükü hafifler, kalbin yönü düzelir, nefis sakinleşir ve insan yavaş yavaş kendinden Hakk’a doğru yürür. Bu yürüyüşün sonunda insan, Rabbini bulmaktan önce aslında Rabbine ait olduğunu idrak eder.
Kul Allah’a doğru samimi bir adım attığında, Allah’ın rahmeti onu yalnızca geçmişinin yükünden kurtarmakla kalmaz, geleceğini de yeniden inşa eder.
Özetle,..
İman, Hakk’ı kabul etmektir,
Tasdik, kalbin Hakk’a dönmesidir,
Amel, bu dönüşün hayata yansımasıdır,
Arınma, nefsin terbiye edilmesidir,
İslah ise insanın hâlinin Allah’ın rızasına doğru güzelleşmesidir..