Ramazan’da kaleme aldığım ve beşer ile insan arasındaki farkı ele aldığım yazıda ifade ettiğim üzere, senin hakiki Alemin, şuAN içinde bulunduğun et ve kemikten ibaret olan beşeri varlığın algıladığı dünyadan çok daha geniş ve derindir.
Zira sen, yalnızca yiyen, içen, uyuyan ve biyolojik sınırlarla kayıtlı bir varlık değilsin.
Sen, Mutlak Hakikat’in yeryüzündeki tecellisi olan İNSAN’sın.
Beşer suretinde görünsen de, hakikatte ilahi MANA'yı taşıyan, varlığın özüne açılan bir AYNA'sın.
Senin özün, sınırlı olanla değil, sonsuz olanla irtibatlıdır.
Bu sebeple, kendini yalnızca bedenle tanımlamak eksik bir idraktir. Asıl olan, o bedenin ardındaki hakikati fark etmek, kendinde tecelli eden ilahi sırrı idrak edebilmektir.
Beşer, BİLİNÇ ile bedenin İÇ-İÇ'e geçtiği, varlığını madde, zaman ve mekân sınırları içinde algılayan bir tezahürdür. Duyuların çizdiği çerçevede kendini tanımlar, gördüğünü gerçek, dokunduğunu hakikat sanır.
Bu yönüyle beşer, adeta Kuantum Alemindeki bir parçacık gibi, varlığın sayısız ihtimali içinden belirli bir forma bürünmüş hâlidir.
Ancak bu hâl, hakikatin tamamı değildir, sadece zahirde görünen perdedir. İnsan olmak ise bu perdenin ötesine geçebilme idrakidir. Kendini yalnızca bedenle sınırlı görmeyip, özündeki manayı fark edebilmektir. Zamanın akışına kapılmadan, mekânın DAR kalıplarını aşarak, varlığın birliğine uyanmaktır.
Beşerlik bir başlangıçtır,
İnsanlık ise bu başlangıcın hakikatle buluştuğu derin bir uyanıştır.
Tasavvufi bakışla BEŞER, henüz kendini bilmeyen,
İNSAN ise Kendini Bilen'dir.
Çünkü kendini bilen, özünde saklı olan hakikati de bilir ve o vakit anlar ki, madde bir gölge, zaman bir akış, mekân ise sadece bir sahnedir. Hakikat ise bunların ötesinde, daimi ve sınırsız olandır..
Gece ve gündüzün döngüsü, dünün pişmanlığı, yarının kaygısı veya dünyanın geçici telaşları...
Bunların hiçbiri senin asıl varlığına ait değildir.
Sen, bu kavramların içinde hapsolmak için var edilmedin.
Hakikat şudur,..
Senin asıl yurdun, Allah’ın vaad ettiği CENNET’tir.
"O" öyle bir Alemdir ki, ne göz onu layıkıyla görebilir, ne kulak onu işitebilir, ne de insan aklı onu bütünüyle tasavvur edebilir.
O, saf ve sınırsız bir BİLİNÇ, ilahi bir huzur ve mutlak varoluş halidir.
İçinde bulunduğun beden ve seni DAR kalıplara hapseden nefsin ise, bir tırtılın kozası gibidir. Seni korur gibi görünür fakat aslında hakikatine ulaşmanı geciktiren bir perdedir.
Kısaca BEŞERİYET, ruhun üzerine giydirilmiş bir kozadır. Bu koza, hayatta kalma güdüleri, korkular ve toplumsal şartlanmalarla örülmüştür.
CEHENNEM, işte bu kozanın içinde kalmak, kendini yalnızca o DAR alanla sınırlı sanmaktır. Sonsuz bir varlık iken, kendini eksik, muhtaç ve fani bir parça olarak görmek,.. asıl azap budur.!
Kurtuluş ise, kalbinde taşıdığın o ilahi hakikati idrak etmekle başlar.
İMÂN, sadece inanmak değil, "O" hakikati görmek, hissetmek ve yaşamaktır. İşte o zaman insan, beşeriyet kozasını yırtar ve hakiki varlığına, yani özündeki sonsuzluğa doğru kanatlanır.
Gerçek İmân, sadece bir kabulleniş değil, maddesel sınırları aşan derin bir idraktir. Sen, maddenin katı kurallarına bağlı bir parçacık değil, herAN her yerde olan sonsuz bir enerji dalgası gibisin. Duyguların ve düşüncelerin fırtınasından çıkıp, İÇ Alem sükûna erdiğinde, zamanın perdesi de aralanır. Artık ne dünün gölgesi kalır ne de yarının vehmi,..
Sadece “O”nun tecellisiyle dolu, parçalanmaz bir birlik hâli vahdet idrak edilir.
Hakiki insan, nefsin perdelerini bir bir kaldırdıkça özündeki ilahi nefesi duymaya başlar.
Bu dünya bir konak, beşeriyet ise geçici bir elbisedir. O elbiseyi çıkarabildiğinde, seni karşılayan o derin ve engin hakikat aslında senden ayrı değildir.
Orada, benlik erir, yalnızca Hakk’ın nuruyla var olan o HAKİKAT kalır.
Toparlarsak,..İnsanı daraltan, bunaltan ve hakikatten uzaklaştıran şeyler dışarıda değil, kendi nefsinin derinliklerindedir.
Korku, öfke, aşırı arzu ve gaflet kalbi kuşatan bir perde gibi insanı kendi içine hapseder.
Bu hapis, bazen bir koza gibi görünür, bazen kabir gibi daraltır, bazen de cehennem misali yakar.
Nefsin hayvani yönü ve bedenin istekleri, başıboş kaldığında insanı aşağı çeker, kalbin letafeti ve ruhun istikameti ise onu yukarı çağırır. Bu iki hâl arasında insan, ya daralır ya da genişler.
Hakikatte ZEBANİ diye korkulan şey, insanın kendi içindeki ölçüsüzlük ve dengesizliktir.
Terbiye edilmemiş nefis, sahibine azap olur.
Terbiye edilmiş nefis ise, aynı kuvvetleri rahmete çevirir.
İnsan kendine yönelip fark ettiğinde anlar ki,.. Onu hapseden de, özgür kılan da kendi içindedir.