İnsan bazen kendi içine dönüp sessizce şunu soruyor,..
Ben bu yola nasıl düştüm..?
Bu özlem nereden geldi..?
Neden içimde dinmeyen bir arayış, anlatamadığım bir hasret var..?
Sonra anlıyor ki KUL, kendi kendine sevemezmiş..
Bir kalp, ilahi bir dokunuş olmadan bu kadar yanamazmış.
Çünkü tasavvufta AŞK, kulun başlattığı bir şey değil, Hakk’ın kuluna yönelişidir.
Evvela cezbe vardır..
Yani seçilmek..
Çağrılmak..
Çekilmek..
Sonra incizap gelir, kulun gönlünün o çağrıya doğru akması..
Kendi özünle konuş şimdi..!
De ki,..
Eğer ezel sükûtunda ismim anılmamış olsaydı, eğer fıtratım bu sevda ile mühürlenmemiş olsaydı,
kalbime bu ateş düşer miydi..?
Ben kendi aklımla bulamazdım Seni.
Kendi irademle böylesine sevemezdim.
Önce Sen baktın bana..
Önce Sen seçtin..
Sonra Kendini sevdirdin..
Yoksa nasıl düşerdi insanın içine bu tarifsiz hasret..?
Nasıl vazgeçerdi DÜNYA heveslerinden.?
Nasıl razı olurdu canı, Canan uğruna vermeye.?
Bu dert, sonradan edinilmiş bir dert değil..
Bu, ruhun ezelden taşıdığı SIR'dır belki de.
İnsan bu sevdayla boyanmasa, “feda olmak” ne demek anlayamaz.
“Fenâ fillah” denilen hakikat, işte burada başlıyor iyi ANLA..
Kendini yok etmek değil, kendinden geçmek,..
Sahte benlikten sıyrılıp hakiki varlığı O’nda bulmak..!
Bir an geliyor.!
Kul anlıyor ki zaten O’nsuz bir varlığı yokmuş.
BEN dediği şey, O’nun lütfuyla ayakta duran bir gölgeymiş sadece.
İşte o an başını koyuyor yola..
Ama bu, kuru bir adanmışlık değil.
Bu, varlıktan vazgeçmek..
Benlikten geçmek..
Kendini O’nun huzurunda eritmek..
Ve sonra insan kendi kendine şöyle diyor,..
Madem bu baş bu yola kondu,
madem bu kalp bu aşkla doldu,
artık benden geriye ne kaldı ki..?
Dünya hâlâ dönüyor..!
İnsanlar hâlâ malın, makamın, geçici heveslerin peşinde koşuyor..!
Ama hakikatin kokusunu alan bir gönlü bunlar nasıl oyalayabilir.?
Çünkü perde biraz aralanınca anlıyor insan..
Meğer her şey O’ndanmış.
Her güzellik O’nun tecellisi..
Her merhamet O’nun nefesi..
Her karşılaşma O’ndan bir iz..
Ne yana dönsem Seni görüyorum artık..
İçimdeki derinlikte Sen varsın..
Dilime düşen her hecede Sen..
Kalbime dolan huzur da Sen..
Yakıp kavuran özlem de..
Şahit oldum ki;
özüm Sensin..
sözüm Sensin..
susuşum bile Sen...