Selam'un Aleykum..Hayırlı Ramazanlar.. Hiç aklınıza geldimi Kalb arabça ne anlama geliyor, neden çok önemli sayılmış diye.. Kalb kelimesi Arapça köken olarak ters yüz olmak, sürekli değişmek anlamına gelir. Mecazi olarak Gönül, Akıl ve Hislerin merkezi anlamında da kullanılır ve Kur'an'da Fuâd, Sadr gibi terimlerle de ifade edilir. Tasavvufta kalb, sadece bir et parçası değil, Beytullah yani Allah’ın tecelli mekanıdır. Allah her an yeni bir tecellidedir. Evren durağan değildir, her an yok olur ve yeniden var edilir. Kalbin titreşimi, onun ilahi tecellileri kabul etme kabiliyetidir. Kalb saflaşıp ilahi frekansa uyumlandığında, kişi eşyanın ardındaki o kesintisiz akışı görür. Bu durumda gerçeklik artık katı bir madde değil, Hakk’ın esmalarının bir hayal mertebesi haline gelir.
Kalbin titreşiminin yükselmesi, onun dünya kirinden arınıp muhabbetle çarpmasıdır. Kalb, ilahi aşkla titremeye başladığında, eşyanın üzerindeki yoğun, kaba örtü kalkar. Kişi artık dünyayı sadece gözüyle değil, gönül Nur'uyla görmeye başlar. Sen değişince, senin Alem'inde değişir. Kalb saflaştıkça, kişi kahrın içindeki lütfu, çokluğun içindeki vahdeti,birliği görmeye başlar. Bu, dış dünyanın değişmesi değil, senin o DÜNYA'ya baktığın pencerenin temizlenmesidir. Akıl, bu dünya gemisinin dümenidir, belirli bir noktaya kadar rehberdir fakat Zat'ın idrakinde topaldır. Aklın bildiği bilgi, kalbin hissettiği ise marifet'tir, irfandır. Akıl analiz eder, parçalar, kalb ise sentezler ve birleştirir. Kalb, aklın imkansız dediği yerde teslimiyet ile kapıları açar. Akıl sadece var olanı ölçebilirken, kalb varlığın kaynağını hisseder. Kalb, Allah’ın Câmi ismine aynalık eder. Akıl çelişkileri çözemezken, kalb zıtlıkların içindeki birliği hisseder. Bu yüzden kalbin duyumsadığı Hakikat, aklın mantık silsilesinden her zaman daha kapsayıcı ve derindir. Sen kendini küçük bir cisim sanırsın, oysa en büyük Alem sende gizlidir. Hz. Ali’nin bu sözü, evrenin dışarıda bir yerde değil, insanın iç dünyasında genişlediğini anlatır. Tasavvufta dış dünya, iç dünyanın bir aynasıdır. İnsan kendi gönül deryasına daldıkça dışarıdaki gökyüzünden daha geniş ufuklar keşfeder. Evrenin genişlemesi, kişinin idrakinin ve maneviyatının genişlemesidir. İnsan Kâmil olma yolunda ilerledikçe, tüm varlığı kendi kalbine sığdırabilecek bir genişliğe ulaşır. Kısaca Hakikat, dışarıda aranacak bir manzara değil, içeriden dışarıya vuran bir ışıktır. Kalb, ilahi frekansa uyumlandığında, akıl susar, mesafe kısalır ve insan baktığı her yerde O’nun cemalini seyreder. Dışarıda gördüğümüz koca evren, aslında insanın içsel algısının dışa yansıyan bir gölgesidir. Yani dünya, Hayal içinde Hayaldir. Kişi kendi iç derinliğine, yani Esma-i İlahiye katmanlarına daldıkça, aslında evrenin gerçek sınırlarını keşfeder. Dışarıdaki gökyüzü sınırlıdır, ancak insanın gönül dünyasındaki Mana Alemi sonsuzdur. Algı ne kadar rafine olursa, evren o kadar geniş ve Manalı görünür. Sen O’sun, ama O değilsin. Yani sen, Hakk’ın kendisini seyrettiği bir aynasın. Aynadaki görüntü yani evren, aynanın derinliği olan kalbin kadar büyük görünür.