Her gece gökyüzünde sayısız mucize yaşanır. Ancak bazı geceler vardır ki, gezegenlerin gökyüzünde bir araya gelişi, sıradan bir gözlemden çok daha fazlasını sunar. Astronomların altı gezegen dizilimi dediği bu gök olayı, her gece karşılaşılacak bir manzara değildir. Belirli aralıklarla gerçekleşen bu nadir buluşmalar, gökyüzünü seyredenler için adeta evrenin sessiz bir açıklamasıdır.
İşte böyle gecelerde, günlük hayatın bitmek bilmeyen telaşından birkaç dakikalığına uzaklaşıp başımızı gökyüzüne kaldırmak gerekir.
Çünkü gökyüzü, yalnızca yıldızları ve gezegenleri değil, aynı zamanda kâinatın kusursuz düzenini de gözler önüne serer.
Güneş battıktan sonra batı ufkunda beliren ince Hilal hemen yanında ışıl-ışıl parlayan Venüs ile geceyi karşılar.
Biraz daha dikkatli bakıldığında Merkür, Jüpiter ve Satürn’de Gökyüzünde seçilebilir.
Uranüs ve Neptün ise dürbün ya da teleskop yardımıyla görülebilir. Altı gezegenin gökyüzünde tutulum boyunca aynı dönemde sıralanmış olarak görülebilmesi, astronomi açısından dikkat çekici bir gökyüzü olayıdır. Fakat bu manzara sadece bilimsel bir hadise değildir.
Aynı zamanda insana evrenin büyüklüğünü, yaratılıştaki ölçüyü ve ilahi nizamı hatırlatan eşsiz bir tefekkür vesilesidir.
Bilim bize gezegenlerin hareketlerini anlatır, iman ise bu kusursuz düzenin ardındaki hikmeti düşünmeye çağırır.
Birbirine zıt değil, aynı hakikate açılan iki farklı pencere gibidirler.
Belki de bu yüzden gökyüzüne bakmak, sadece yıldızları seyretmek değildir. Her parlayan yıldız, her sessizce yol alan gezegen insana şu gerçeği söyler,.. Bu kâinatta hiçbir şey başıboş değildir.
Bazen yapmamız gereken tek şey, başımızı kaldırıp gökyüzüne bakmak ve Rabbimizin ayetlerini sessizce okumaktır.
Gelin, bu gecelere kuantum fiziğinin gizemleriyle tasavvufun derin hikmetlerini buluşturan bir bakışla bakalım.
Modern bilimin, özellikle de kuantum fiziğinin bize öğrettiği en büyüleyici gerçeklerden biri, evrenin katı ve birbirinden kopuk maddeler yığını olmadığıdır.
Evren, aslen kesintisiz bir enerji, frekans ve bilgi ağıdır. Kuantum dolanıklık teorisi, evrendeki her bir zerre her ne kadar birbirinden milyonlarca ışık yılı uzakta görünse de, aslında görünmez ve anlık bir bağla birbirine bağlı olduğunu anlatır.
Tasavvuf bu kozmik bağı yüzyıllar öncesinden Vahdet-i Vücud (varlığın birliği) kavramıyla ilan etmiştir. Kuantum alan dediğimiz o muazzam bilgi boşluğu, aslında ilahi iradenin her an tecelli ettiği, tasavvuftaki adıyla Levh-i Mahfuz'un fiziksel alemdeki bir yansımasıdır.
Yaratıcı'nın KÜN (Ol) emri, kuantum düzeyinde sonsuz bir titreşim ve dalga fonksiyonu olarak başlar.
Gezegenler kendi yörüngelerinde saatte binlerce kilometre hızla dönerken, aslında uzay-zaman dokusunda muazzam bir kütleçekim dalgası üretirler.
Bu gece gökyüzünde gerçekleşen o muazzam hizalanma, sadece bir illüzyon veya basit bir perspektif değil tüm evreni ayakta tutan o görünmez sicimlerin, ilahi ahengin gözle görülür bir hizaya gelişidir. Fiziksel olarak milyonlarca kilometre uzaklıkta olan bu devasa kütleler, kuantum düzeyindeki o tekil enerji alanında tek bir nefesin, tek bir iradenin alt birimleri olarak aynı çizgide buluşurlar.
Gökyüzü, alemlerin Rabbi olan Allah'ın isimlerinin ve sıfatlarının en ihtişamlı sergi sarayıdır. Bu gece gökyüzündeki meclise baktığımızda, her bir köşe ve her bir gezegen, O’nun bir esmasının tecellisiyle parıldamaktadır:
El-Halik (Yaratıcı) ve El-Bari (Kusursuzca Meydana Getiren).. Hiçbir şeyin tesadüfe bırakılmadığı, her bir gezegenin çapının, yörünge eğikliğinin ve dönüş hızının hassas bir ayarla yaratıldığı bu sistem, her iki ismin en somut şahididir.
El-Adl (Mutlak Adil) ve El-Mukît (Her Şeyi Dengede Tutan).. Gezegenleri yörüngelerinde tutan kütleçekim yasası, evrendeki adalet ve dengenin fiziksel adıdır. Ne bir milim dışarı taşarlar ne de güneşe doğru çekilip yok olurlar. İlahi terazi, uzay boşluğunda kusursuzca işler.
El-Latif (En İnce Sırları Bilen, Lütfeden).. İncecik hilalin Venüs'e yaklaşması, gökyüzünün o tül gibi hafif, latif estetiği bu ismin tecellisidir. O, en uzak galaksiyi yönetirken, bizim ufuktaki bu manzarayı izleyip ruhumuzun huzur bulmasını dileyecek kadar Latif'tir.
El-Kayyum (Her Şeyi Ayakta Tutan).. Bu devasa gaz ve kaya kütleleri milyarlarca yıldır uzay boşluğunda düşmeden, dağılmadan nasıl durabiliyor.?
Kuantum boşluğundaki o gizemli karanlık madde ve karanlık enerji, aslında El-Kayyum isminin kozmik dokuyu ayakta tutan elidir.
Ez-Zahir (Görünen) ve El-Batin (Gizli Olan).. Çıplak gözle parıl parıl gördüğümüz Venüs ve Jüpiter Ez-Zahir ismini haykırırken ancak teleskoplarla veya derin matematiksel hesaplarla varlığına ulaşabildiğimiz Uranüs ve Neptün ise El-Batin isminin arkasındaki gizemi temsil eder.
Tasavvufun kalbi, Kesret içinde Vahdet sırrını kavramakta yatar. Kesret çokluk demektir, dünyadaki milyarlarca insan, gökyüzündeki milyarlarca yıldız, farklı renkler, farklı diller ve farklı mizaçlar...
Bu gece hizalanan gezegenlere bakın,..
Merkür, İlahi aklın, bilginin, hızlı idrakin ve uyanışın kapısı.
Venüs, Zarafetin, sevginin ve estetiğin göksel temsilcisi.
Merkür, zihnin karmaşasını susturan bir sükûnet nidasıdır.
Venüs, o sükûnetin içinde filizlenen ilahi aşkın cemalidir.
Bu iki sırdaşın hizalanması, dildeki söz ile kalpteki özün bir olması demektir. Şimdi niyetleri temizleme, zihnin seslenişini susturup kalbin sesini dinleme vaktidir.
Niyet kalpte köklendiğinde, onu dünya toprağında yeşertecek olan iki büyük muallim devreye girer,.. Satürn ve Jüpiter.
Satürn, nefsi terbiye eden sabır, disiplin ve çile makamıdır.
Jüpiter ise o çilenin sonunda kula ikram edilen sonsuz himmet, bereket ve lütuftur.
Bu iki gezegenin omuz omuza verişi, şu hakikati dillendirir, Her Zorlukla beraber bir kolaylık vardır.
Hayatın yükü altında ezildiğini sanan canlar için bu dönem, imtihanların meyveye durduğu, çekilen dertlerin birer derman olarak yeryüzünde somutlaştığı bir inşa dönemidir.
Kaderin adil terazisi, sabredeni selamete ulaştırmaktadır.
Satürn, Mağrur halkalarıyla estetik bir deha, buz ve toz zerrelerin den taç giymiş bir kral.
Jüpiter, Dev kütlesiyle sistemin koruyucu kalkanı...
Hepsi birbirine benzemez karakterlerde, hepsi bambaşka yapılarda. Kimi zehirli gazlardan ibaret, kimi kupkuru bir kaya. Dönüş hızları farklı, yörünge süreleri apayrı.
Fakat bu gece, hepsi kendi benliklerini muhafaza ederek Tek bir doğrultuda, Tek bir çizgi üzerinde bir araya geliyorlar.
Bu sessiz buluşma yeryüzündeki biz insanlara apaçık bir mesajdır..
Farklı yollardan gitseniz de, ayrı mizaçlarda ve fikirlerde olsanız da, nihayetinde hepiniz aynı göğün altındasınız. Kendi yörüngenizde dönerken diğerinin ışığını söndürmeyin. Bir olun, hizalanın, ahengi bozmayın..
Kuantum fiziğindeki bütünsel alan teorisi de bunu destekler. Evrendeki tek bir elektronun dönüş yönünün değişmesi, evrenin öbür ucundaki bir parçacığı etkiler. Yani bizler de bu kozmik bütünün parçaları olarak, birbirimizden bağımsız değiliz. Birimizin içindeki öfke veya sevgi, tüm kuantum alanını dalgalandırır. Bu yüzden insan, kendi iç dünyasında bir hizaya gelmek zorundadır.
Gökyüzü Bir Aynadır, Bir Kere Daha Bak..!. Yaratıcı, Kur'an-ı Kerim'de bizi defalarca göğe bakmaya, düşünmeye ve tefekkür etmeye davet eder,.. "Yedi göğü tabaka tabaka yaratan O'dur. Rahman'ın yaratışında hiçbir uyumsuzluk göremezsin. Bir kere daha bak, hiçbir çatlak, kusur görebilir misin?" (Mülk Suresi, 3)
İşte bu geceki göksel şölen, o hiçbir uyumsuzluk olmama halinin gözlerimiz önüne serilmiş canlı bir kanıtıdır. Milyarlarca ton ağırlığındaki devasa kütleler, gökyüzünde milimetrik bir hesapla akıp giderken birbirine çarpmıyor, gürültü çıkarmıyor, kibre kapılmıyor. Sessizce, adeta derin bir ibadet ve zikir halindeler. Tasavvufi bir bakışla, her bir gezegen kendi yörüngesinde dönerken aslında sema etmektedir. Onların bu dönüşü, dervişin aşkla Allah demesine, atomun etrafındaki elektronun dönüşüne ve kalbimizin her atışına eşlik eden kozmik bir tesbihattır.
Peki, gökyüzünde bu denli kusursuz bir nizam varken, neden bizim iç dünyamız fırtınalarla dolu..?
Neden yeryüzünde sürekli çatlaklar, kavgalar ve uyumsuzluklar üretiyoruz..?
Çünkü bizler, başımızı yukarı kaldırıp göklerin o engin sükunetini içimize çekmeyi unuttuk. Küçük ekranların sahte ışıklarına mahkum olarak, kendi ruhumuzun yörüngesinden saptık. Gökyüzü aslında bizim aynamızdır. Oraya baktığımızda gördüğümüz o dinginlik, kendi içimizdeki o sarsılmaz sakin limanı bulmamız için bir çağrıdır.
Bu Gecelerde Kendinize Bir İyilik Yapın, hayatın koşturmacasına, zihninizin gürültülü fırtınalarına kısa bir ara verin.
Elinizdeki telefonları, kaygıları, geçmişin pişmanlıklarını ve geleceğin endişelerini bir kenara bırakın.
Balkonunuza çıkın, pencerenizi açın ya da imkanınız varsa şehir ışıklarından uzak, açık bir gökyüzü altında durun.
Batı ufkuna bakın... İnce hilalin Venüs ile olan o naif halini seyredin. Ekliptik boyunca görünmez bir ip gibi dizilmiş olan o sessiz devlerin varlığını hissedin.
Bilimin teleskoplarıyla keşfettiği o muazzam yörünge matematiğini, kalbinizin ve ruhunuzun kuantum sezgisiyle birleştirin. Şunu derinden hissedin,. Yukarısı bu kadar düzenli, bu kadar muhteşem, bu kadar sevgi ve dengeyle doluyken, sizi var eden, hücrelerinizi kuantum düzeyinde bir arada tutan ve yıldızları o ince çizgide buluşturan sonsuz kudret, sizin hayatınızdaki fırtınaları da elbet dindirecektir. Yeter ki siz kendi içinizdeki merkeze dönün, O’nun rızasına ve ahengine hizalanın.
Gökyüzünüz her daim açık, gönül hizanız ve ruhsal titreşiminiz her an Hakk ile daim olsun...