ALEM'e şöyle bir baktığımda ilginç bir manzara görüyorum.! Yiyen, içen, uyuyan ve dış dünyaya sürekli tepki veren BEŞER varlıklar... Birkaç gün önceki yazımda beşer'in sadece biyolojik bir varlık olduğunu, yiyen, içen ve alışkanlıklarını sürdüren kişiyi temsil ettiğinden, İnsan'ın ise bu biyolojik kabuğun ötesine geçip vicdanıyla, merhameti ve öz farkındalığıyla kemale ermiş bir varlık olduğundan bahsetmiştim. Bin ay boyunca (yaklaşık 83 yıl) yapılan ibadet, eğer içinde bir insanlık cevheri barındırmıyorsa, sadece mekanik bir tekrardan ibaret kalabilir. Oysa bir AN'lık insan olmak yani bir mazlumun acısını kalbinde hissetmek, kibrinden arınmak veya bir hakikati idrak etmek, bin yıllık şekilsel bir çabadan çok daha kıymetlidir. Sadece şekilden ibaret koca bir ömrü ibadetle tüketmektense, vicdanın uyandığı, merhametin dile geldiği o tek bir insanlık anı, bin aylık ömre bedeldir. Çünkü yaratıcı, sayılara değil o andaki kalbi samimiyete bakar. Bin ay boyunca sadece bir beşer olarak yaşayıp rutin görevleri yerine getirmektense, bir anlığına bile olsa gerçek bir insan gibi hissedip öyle davranmak, her türlü ibadetten daha hayırlıdır. Mesele ne kadar süre yaşadığın veya ne kadar çok şekilsel görev yaptığın değil yaşadığın sürenin ne kadarında gerçekten İNSAN kalabildiğindir. Sonuç olarak İbadetin asıl amacı bizi insan yapmaktır. Eğer ibadet bizi daha merhametli, daha adil ve daha farkında bir birey yapmıyorsa, o sadece bir alışkanlıktır. Bir anlık bilinçli bir insanlık duruşu, ruhsuz geçen bin aydan evladır. Allah anlamayı nasip etsin..